Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهامبیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Ghazal 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام
Ghazal 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام
Ghazal 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانهامجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانهام
Ghazal 5316مومنی را میکند آزاد از قید فرنگهرکه میسازد درین محفل ز خود بیگانهام
Ghazal 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانهامدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانهام
Ghazal 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام
Ghazal 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه اممی شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام
Ghazal 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام
Ghazal 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم
Ghazal 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستمدست در گل دارم اما پای در گل نیستم
Ghazal 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستمجوهر تیغم ز پیچ و تاب درهم نیستم
Ghazal 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستماخگر دل زنده ام محتاج دامان نیستم
Ghazal 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستمبندبندم کن که من مرد جدایی نیستم
Ghazal 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیقمشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم
Ghazal 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتمپای چون کوه از گرانسنگی به دامن داشتم
Ghazal 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتمدر حریم او ره گفت و شنودی داشتم
Ghazal 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتمدر جگر چون لاله داغ گلعذاری داشتم
Ghazal 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتممی شدم بیرون ز خود چندان که پا می داشتم
Ghazal 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتممی زدم بر بخت خود پایی که بر می داشتم
Ghazal 5368شست نقش انجم از افلاک مژگان ترمابر شد مستغنی از دریا ز آب گوهرم
Ghazal 5373گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشمروی آتشناک او خوناب می آرد به چشم
Ghazal 5376تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشماستخوانم توتیا شد، چند بار دل کشم
Ghazal 5397تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنمهر که را در جوهرم حرفی بود سر می زنم! در
Ghazal 5430ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هممی نهند از دوستی زنجیرها بر پای هم
Ghazal 5439ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایمعکس خورشیدیم در آب روان افتاده ایم
Ghazal 5448ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایمدست ازین نه خرقه در گهواره بیرون کرده ایم
Ghazal 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسودهایماز گزند خار و منع باغبان آسودهایم
Ghazal 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیممحرم آیینه خورشید از پاس دمیم
Ghazal 5481حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابمزبان مار شد از مستی غفلت رگ خوابم