Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
غمزهاش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را
Miscellaneous poem 70آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است
Miscellaneous poem 79از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده استبد نبیند هر که خواب او پریشان آمده است
Miscellaneous poem 80گل ز تیغ غمزهاش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است
Miscellaneous poem 81آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است
Miscellaneous poem 82عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی استشیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است
Ghazal 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Ghazal 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Miscellaneous poem 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Ghazal 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
Miscellaneous poem 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Miscellaneous poem 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Miscellaneous poem 113دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
Ghazal 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را
Miscellaneous poem 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Miscellaneous poem 125ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
Ghazal 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادورگردی و نگاهِ دور میسازد مرا
Miscellaneous poem 136زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است
Miscellaneous poem 158یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟
Ghazal 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا
Ghazal 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟
Ghazal 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا
Ghazal 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا
Miscellaneous poem 176از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت
Ghazal 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا
Ghazal 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا
Ghazal 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا
Miscellaneous poem 186از خموشی هرکه سر در جیب فکرت میبرددر سخن از دیگران گوی سعادت میبرد
Ghazal 187در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا
Miscellaneous poem 190ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد