Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن
Ghazal 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتنبید مجنون است خود زنجیر پای خویشتن
Ghazal 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخندر حجاب غیب هم پنهان نمی ماند سخن
Ghazal 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخنهر که سودایی شود بسیار می گوید سخن
Ghazal 6030دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدنورنه آسان است پشت پای بر دنیا زدن
Ghazal 6048چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟با دهان خشک نتوان از لب کوثر شدن
Ghazal 6060با توانایی به اهل فقر استغنا مزنعاجزان را دستگیری کن، به دولت پا مزن
Ghazal 6066روز چون روشن شود زان روی انور یاد کنشب چو گردد تیره زان زلف معنبر یاد کن
Ghazal 6081سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکنگر توانی آشنایی با نگاه خود مکن
Ghazal 6082ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکنآفتاب خویش را مغلوب نیلوفر مکن
Ghazal 6088شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکناین جراحت را به شمشیر زبان افزون مکن
Ghazal 6091چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکنبیش ازین استادگی با اسب چوگانی مکن
Ghazal 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من
Ghazal 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من
Ghazal 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار مناز پرستاران گرانتر می شود بیمار من
Ghazal 6154کی سخن خام از لب فرزانه می آید برون؟باده چون شد پخته از میخانه می آید برون
Ghazal 6168نرگس نیلوفری، مژگان زرین را ببینچشم زرین چنگ آن غارتگر دین را ببین
Ghazal 6190به امید اقامت دل به اسباب جهان بستنبود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن
Ghazal 6208میسر نیست بی ابر تنک خورشید را دیدنازان رخسار در ایام خط گل می توان چیدن
Ghazal 6212مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدنبساط خرمی و عیش را ناچیده برچیدن
Ghazal 6224برآورد از نهادت گرد عصیان، گریه ای سر کناگر دل را نسازی آب، باری دیده ای تر کن
Ghazal 6226سر بی مغز را از باده گلرنگ خالی کندل خود را مصفا از شراب لایزالی کن
Ghazal 6233نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از مننمی آید به روی بستر بیگانه خواب از من
Ghazal 6234ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از منوگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من
Ghazal 6247ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرونز پای گل به صحرا خارخارم می کشد بیرون
Ghazal 6257نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان
Ghazal 6267آه ما با دل جانان چه تواند کردن؟باد با تخت سلیمان چه تواند کردن؟
Ghazal 6268توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟من عاجز چه به تقدیر توانم کردن؟
Ghazal 6271نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدنکه سخن را صله ای نیست به از فهمیدن
Ghazal 6274پرده عیب جهان است نظر پوشیدنگل بی خار شود خار ز دامن چیدن