Ghazal 6015

تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6018

عشق در بند گران است از وفای خویشتنبید مجنون است خود زنجیر پای خویشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6023

در لب جان پرور جانان نمی ماند سخندر حجاب غیب هم پنهان نمی ماند سخن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6024

دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخنهر که سودایی شود بسیار می گوید سخن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6030

دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدنورنه آسان است پشت پای بر دنیا زدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6048

چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟با دهان خشک نتوان از لب کوثر شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6060

با توانایی به اهل فقر استغنا مزنعاجزان را دستگیری کن، به دولت پا مزن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6066

روز چون روشن شود زان روی انور یاد کنشب چو گردد تیره زان زلف معنبر یاد کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6081

سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکنگر توانی آشنایی با نگاه خود مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6082

ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکنآفتاب خویش را مغلوب نیلوفر مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6088

شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکناین جراحت را به شمشیر زبان افزون مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6091

چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکنبیش ازین استادگی با اسب چوگانی مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6092

آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6097

چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6100

می زداید بی کسی زنگ از دل افگار مناز پرستاران گرانتر می شود بیمار من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6154

کی سخن خام از لب فرزانه می آید برون؟باده چون شد پخته از میخانه می آید برون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6168

نرگس نیلوفری، مژگان زرین را ببینچشم زرین چنگ آن غارتگر دین را ببین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6190

به امید اقامت دل به اسباب جهان بستنبود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6208

میسر نیست بی ابر تنک خورشید را دیدنازان رخسار در ایام خط گل می توان چیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6212

مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدنبساط خرمی و عیش را ناچیده برچیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6224

برآورد از نهادت گرد عصیان، گریه ای سر کناگر دل را نسازی آب، باری دیده ای تر کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6226

سر بی مغز را از باده گلرنگ خالی کندل خود را مصفا از شراب لایزالی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6233

نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از مننمی آید به روی بستر بیگانه خواب از من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6234

ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از منوگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6247

ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرونز پای گل به صحرا خارخارم می کشد بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6257

نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6267

آه ما با دل جانان چه تواند کردن؟باد با تخت سلیمان چه تواند کردن؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6268

توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟من عاجز چه به تقدیر توانم کردن؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6271

نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدنکه سخن را صله ای نیست به از فهمیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6274

پرده عیب جهان است نظر پوشیدنگل بی خار شود خار ز دامن چیدن

Saib TabriziGhazal2 min