Mujir al-Din Baylaqani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا که کار غم عشق یار خواهد بودبیا بگو که ازین به چه کار خواهد بود؟
Qasida 43نداست سوی من از دل به هر نفس صد بارکه پای مرغ قناعت به دام صبر در آر
Qasida 47ای لعل تو دستگیر شکروی جزع تو پایمرد عبهر
Qasida 48الطرب ای شکرستان چون دم سرد در سحرگرم درآی و دم مده باده بیار و غم ببر
Qasida 57تا دار ملک زان سوی عالم بساختمخود را ز کاینات مسلم بساختم
Qasida 60چه جرم است این بر آورده سر از دریای موج افگن؟به کوه اندر دمان آتش به چرخ اندر کشان دامن
Ghazal 7بازار شکر لعل شکر بار تو بشکستناموس فلک غمزه خونخوار تو بشکست
Ghazal 9یک شبه وصل تو ز صد جان بهستناز تو از ملک خراسان بهست
Ghazal 21ز عشقت دل مسلم برنگرددز کویت باد بی غم برنگردد
Ghazal 31مگذار که عشقت را هر مختصر اندیشدیک گام نهد در ره صدبار براندیشد
Ghazal 64گر ز چشم من خیالت یک زمان برخاستیطمع دل زان طره عنبر فشان برخاستی
Complaint 23ای دریغا کان همه شایسته یاران رفته اندوان ستوده دوستان و دوستداران رفته اند
Rubai 87برخاست دلم تا دگری بگزیندگفتم بنشین که یار از من بیند
Qasida 72مهره عمرم ربود شعبده آسمانکشت چراغ دلم شمع سپهرالامان
Ghazal 39تا لاله ز شوخی به جهان شور در افگنداز پرده بسی خسته دلان را بدر افگند
Qit'a 77ای سرافراز مهتری که به دهرکس ندیدست چون تو آزاده
Mulamma' 22نسیم الصبا قادم اذ تبسمفقدم و قل للصبا خیر مقدم
Mulamma' 47اقبلا هذا مکانی منعما لولا زمانیاسمعی یا نور عقلی صوت قلبی من لسانی
Tarkib-band 12ای شاه! یاور تو درین غم خدای بادطبع تو شاد و تیغ تو عالمگشای باد
Rubai 3آن دل که همیشه در طرب داشت شتابوان دیده که بد رخ تو وی را محراب
Rubai 24هر کو ز ملوک عصر بیگانه نشستدر آتش اندوه چو پروانه نشست
Rubai 48دهر ار چه غم نامتناهی دارددر کار دلم بسی تباهی دارد
Rubai 131آساید اگر شوی تو همخوابه منگوش فلک ستمگر از لابه من
Qasida 19جان و دلم همیشه به عشقت اسیر بادجانا مرا خیال تو نقش ضمیر باد
Qasida 50پرده مستان نواخت زخمه باد سحرباده ده ای عشق تو همچو سحر پرده در
Qasida 54سرو سهی که سجده برد سرو کشمرشسنبل دمید بر طرف سوسن ترش
Qasida 76زهی بر خطت آسمان سر نهادهجهان بر سر جاهت افسر نهاده
Qasida 77دوش آن زمان کز آه من شد شمع شب سرسوختهدیدم به بزم عاشقان شب عنبر تر سوخته
Ghazal 16دوش چون دست قدر مهر از در شب بر گرفتعقد گردون بیضه ای از عنبر شب بر گرفت
Ghazal 73ای به حسن آفت جهان که توییکه شناسد ترا چنان که تویی؟