Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Ghazal 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Ghazal 168ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من
Ghazal 177اگر نه روی تو باشد کجا برم دنییتویی خلاصه دنیی و کس نگوید نی
Ghazal 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Ghazal 187شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری
Ghazal 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Ghazal 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Ghazal 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Ghazal 217ای منزل مبارک میبخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
Ghazal 11چون لبت از مصر کی خیزد نباتکز نباتت میچکد آب حیات
Ghazal 14سری دارم ز سودای تو سرمستکه با چشم تو آن را نسبتی هست
Ghazal 24بجز از صورت آراسته چیزی دگر استکآفَتِ اهل دل و فتنه صاحبنظر است
Ghazal 36شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است
Ghazal 45خرامان میرود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت
Ghazal 57رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Ghazal 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Ghazal 17در پی آن میدوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست