Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر کارد که از کشته خود برگیردوَاندر لب و دندان چو شکر گیرد
Rubai 65پیوسته خرابات ز رندان خَوش باددر دامن زهدِ زاهدان آتش باد
Rubaiyat, 80منگر به زمین که خاک و آبت بیندمنگر به فلک که آفتابت بیند
Rubai 118زرد است ز عشق خاکبیزی رویموین نادره را به هر کسی چون گویم
Rubai 119قصاب منی و در غمت میجوشمتا کارد به استخوان رسد میکوشم
Rubaiyat, 146از مهر خود و کین تو در تابم مندر چشم تو گوئی به میان آبم من
Rubai 156آنی که به لطف، تو سراسر نمکیچون بر گل تازه برچکیده نمکی
Rubai 166افتاد مرا با بت خود گفتاریگفتم که ز من سیر شدی؟ گفت آری
Qit'a 3آن دزد چون بود که به خانه درون شودخانه ز بیم دزد ز روزن برون شود
Qit'a 20. . . آلوده بیاری و نهی بر . . .س منبوسهای چند به تزویر دهی بر نس من
Rubai 3ای ترک پسر به حرمتت ننگریاما را به کنار خویش در ننگریا
Rubai 30آتش بوزید و جامه شوم بسوختوز جامه شوم نیمه روم بسوخت
Rubaiyat, 33سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیستوآرامگه خلق بجز کوی تو نیست
Rubai 59شاها فلکت اسب سعادت زین کردوز جملهٔ خسروان تو را تحسین کرد
Rubaiyat, 59آن یار کلهدوز چه شیرین دوزدانواع کلاه از در تحسین دوزد
Rubai 63ای باد که جان فدای پیغام تو بادگر برگذری به کوی آن حور نژاد
Rubai 71بگذشت پریر باد بر لاله و وَرددی خاک چمن سنبل تر بار آورد
Rubaiyat, 76با هر که دلم ز عشق تو راز کنداول سخن از هجر تو آغاز کند
Rubai 79بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشندبس درد کز آن قامت رعنات کشند
Rubai 88زد لاله پریر در نشابور آذردی بر زد از آب مرو نیلوفر سر
Rubaiyat, 89خطت چو بنفشه از گل آورد پدیدآورد خطی که بر سر ماه کشید
Rubai 102ای از تو مرا غصه سودا حاصلهجرانک قاتلی و نعم القاتل
Rubai 114برخیز و بیا که حجره پرداختهاموز بهر تو پردهای خوش انداختهام
Rubai 121ما مرد مئیم و در خرابات مقیمنه مردم سجاده و نه مرد گلیم
Rubai 129زلفین تو سی زنگی و هر سی مستانسی مستانند خفته در سیمستان
Rubai 131آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زنبر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
Rubaiyat, 133تا ظن نبری کز پی جان میگریمزین سان که پیدا و نهان میگریم
Rubai 160زلف و رخ خود به هم برابر کردیامروز خرابات منور کردی
Rubaiyat, 173مر موی تو را چه بود بی آزاریبرخاستن از سر چو تو دلداری
Rubaiyat, 178گر من به مَثَل هزار جان داشتمیدر پیش تو جمله بر میان داشتمی