Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تا ظن نبری کز پی جان میگریمزین سان که پیدا و نهان میگریم
Rubaiyat, 138چشم و دهن آن صنم لاله رخاناز پسته و بادام گرفتست نشان
Rubai 160زلف و رخ خود به هم برابر کردیامروز خرابات منور کردی
Rubaiyat, 173مر موی تو را چه بود بی آزاریبرخاستن از سر چو تو دلداری
Rubaiyat, 178گر من به مَثَل هزار جان داشتمیدر پیش تو جمله بر میان داشتمی
Rubaiyat, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Rubaiyat, 17ایام چو آتشکده از سینهٔ ماستعالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست
Rubai 29چون دلبر من بنزد فصّاد نشستفصّاد سبک بجست و دستش دربست
Rubai 33در آتش دل پریر بودم به نهفتدی باد صبا خوش سخنی با من گفت
Rubai 42بر عارض یار من سپهر از انگَشتمنشور زوال حسن او خواست نوشت
Rubaiyat, 42تیر ستم تو را دلم ترکش بادصد سال بقای آن رخ مهوش باد
Rubaiyat, 52مشکی که ز چین ختن آهو دارداز چینِ سرِ زلف تو آهو دارد
Rubaiyat, 64گفتم نظری که عمر من فاسد شدگفتا ز حسد جهان پر از حاسد شد
Rubai 66سرمایه روزگارم از دست بشدیعنی سر زلف یارم از دست بشد
Rubaiyat, 69آنها که هوای عشق موزون زدهاندهر نیم شبی سجاده در خون زدهاند
Rubaiyat, 75شب را چه خبر که عاشقان می چه کشندوز جام بلا چگونه می زهر چشند
Rubai 76سهمی که مرا دلبر خباز دهدنه از سرِ کینه، از سر ناز دهد
Rubai 84ای لعل تو تا لاله بستان بهاربادام توام، ز آب رزان داده خمار
Rubaiyat, 90بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسیدتا دست من امروز به دوش تو رسید
Rubaiyat, 95از من صنما قرار مستان آخرمشکن به جفا و جور پیمان آخر
Rubai 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Rubaiyat, 110در ره چو بداشتم به سوگندانشاز شرم عرق کرد رخ خندانش
Rubai 112من عهد تو سخت سست میدانستمبشکستن آن درست میدانستم
Rubai 115هم مستم و هم غلام سرمستانمبیزار ز زهد و بنده ایمانم
Rubai 127در دام غم تو خستهای نیست چو منوز جور تو دل شکستهای نیست چو من
Rubai 130ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چینطغرای خط تو برزده چین بر چین
Rubai 137روز ازل آمدم نشان غم توجان تا به ابد بود مکان غم تو
Rubai 140اندر دل من ای بت عیار بچهمرغ غم تو نهاده بسیار بچه
Rubaiyat, 148ای بیخبر از غایت دلداری منفارغ ز دل ستمکش و زاری من
Rubai 151خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردیکهاندر مه دی، فصل ربیع آوردی