Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مؤذن پسری تازه تر از لاله مرورنگ رخش آب برده از خون تذرو
Rubai 139ای روی تو از تازه گل بر بر بهوز چین و خطا و خلُّخ و از بربر به
Rubaiyat, 143دوش از غم هجرت ای بت عهدشکنچون دوست همی گریست بر من دشمن
Rubaiyat, 149گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ منشد ریخته از اختر شوریدهٔ من
Rubai 155هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی
Rubaiyat, 155ابریست که خون دیده بارد غم توزهریست که تریاک ندارد غم تو
Rubaiyat, 164ای روی تو ماه را شکست آوردهو ای قد تو سرو را به پست آورده
Rubaiyat, 181بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنیبس دل که بدان دو زلف آواره کنی
Rubaiyat, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Qit'a 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Qit'a 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Rubai 22شبها که به ناز با تو خفتم همه رفتدُرها که به نوک مژه سفتم همه رفت
Rubai 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Rubai 37آن کودک نعلبند و داس اندر دستچون نعل بر اسب بست از پای نشست
Rubai 61تا سنبل تو غالیه سائی نکندباد سحری نافه گشائی نکند
Rubai 64در دل همه شرک و روی بر خاک چه سودزهری که به جان رسید تریاک چه سود
Rubaiyat, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Rubai 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Rubai 105هر جوی که از چهره به ناخن کندماز دیده کنون آب در او میبندم
Rubai 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم
Rubai 138معشوقه لطیف و چست و بازاری بهعاشق همه با ناله و با زاری به
Rubaiyat, 156ابریست که قطره نم فشاند غم تودر بوالعجبی هم به تو ماند غم تو
Rubai 157چون خاک زمین اگر عنان کش باشیوز باد جفای دهر ناخَوش باشی
Rubai 169با روی چو نوبهار و با خوی دئیبا ما چو خمار و با دگر کس چو مئی
Ghazal 7از من طمع وصال داریالحق هوس محال داری
Rubaiyat, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Qit'a 9از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Rubai 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Rubai 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Rubai 82مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهدوز تو، صنما، بریدنم دل ندهد