Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سهمی که مرا دلبر خباز دهدنه از سرِ کینه، از سر ناز دهد
Rubai 84ای لعل تو تا لاله بستان بهاربادام توام، ز آب رزان داده خمار
Rubai 99من «مَهْسَتیاَم» از همه خوبان شده طاقمشهور به حسن در خراسان و عراق
Rubai 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Rubaiyat, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Rubaiyat, 110در ره چو بداشتم به سوگندانشاز شرم عرق کرد رخ خندانش
Rubai 115هم مستم و هم غلام سرمستانمبیزار ز زهد و بنده ایمانم
Rubaiyat, 117زین سان که فتاد هجر در راه ای دلترسم نبری جان ز غمش آه ای دل
Rubai 130ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چینطغرای خط تو برزده چین بر چین
Rubai 133در «گنجه» دو درزنگر استاد جوانرفتند تظلم به برِ شاه جهان
Rubai 134دی خوش پسری بدیدم اندر «زوزن»کو لاف زنی ز خوبرویان زو، زن
Rubai 137روز ازل آمدم نشان غم توجان تا به ابد بود مکان غم تو
Rubaiyat, 145کو آن همه زینهار و عهدت با مندر بستن عهد آن همه جهدت با من
Rubaiyat, 148ای بیخبر از غایت دلداری منفارغ ز دل ستمکش و زاری من
Rubai 151خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردیکهاندر مه دی، فصل ربیع آوردی
Rubaiyat, 151ما را سر ناز دلبران نیست کنونآن رفت و گذشت و دل بر آن نیست کنون
Rubai 154دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نیمانند تو، بی وفا فلک آرد، نی
Rubaiyat, 154آب ارچه نمیرود به جویم با توجز در ره مردمی نپویم با تو
Rubai 159چون اسب به میدان طرب میتازیاز طبع لطیف سحرها میسازی
Rubaiyat, 159چون نیست پدید در غمم بیرون شوای دیده تو خون گری و ای دل خون شو
Rubai 161مضراب ز زلف و نی ز قامت سازیدر شهر تو را رسد کبوتر بازی
Rubaiyat, 185در دل نگذارمت که افگار شویدر دیده ندارمت که بس خوار شوی
Rubai 1قصاب چنانکه عادت اوست مرابفکند و بکشت و گفت کاین خوست مرا
Rubai 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Rubaiyat, 16صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق استچون ابروی خویشتن به عالم طاق است
Rubaiyat, 31امشب شب هجران و وداع و دوریستفردا دل را بدین سبب رنجوریست
Rubai 36آن کودک قصاب دکان می آراستاستاده بدند مردمان از چپ و راست
Rubai 38جوله پسری که جان و دل خسته اوستاز تار دو زلفش تن من بسته اوست
Rubaiyat, 44در دهر مرا جز تو دلافروز مبادبر لعل لبت زمانه فیروز مباد
Rubai 47چون باد که هر زمان ز سوئی بجهدهر دم ز تو بیدلی ز کوئی بجهد