Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Rubaiyat, 66سودازدهٔ جمال تو باز آمدتشنه شدهٔ وصال تو باز آمد
Rubai 68شاها ز منت مدح و ثنا بس باشدزین عورت بیچاره دعا بس باشد
Rubaiyat, 115تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دلوآزرم وصال تو به جان جوید دل
Rubai 163در وقت بهار جز لب جوی مجویجز وصف رخ یار سمنروی مگوی
Rubaiyat, 168تو مونس غم شبان تاریک نهاییا چون تن من چو موی باریک نهای
Rubaiyat, 12با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟چشم خوش تو خصم من خسته چراست؟
Rubaiyat, 14بازار دلم با سر سودات خوشستشطرنج غمم با رخ زیبات خوشست
Rubai 43تا بر زنخ تو آشنا شد ریشتبر روی تو انگشت نما شد ریشت
Rubaiyat, 45بی یاد تو در تنم نفس پیکان باددل زنده به اندُهت چو تن بیجان باد
Rubaiyat, 51غم با لطف تو شادمانی گرددعمر از نظر تو جاودانی گردد
Rubaiyat, 80منگر به زمین که خاک و آبت بیندمنگر به فلک که آفتابت بیند
Rubai 87نسرین تو زد پریر بر من آذردی باد ز سنبلت، مرا داد خبر
Rubai 119قصاب منی و در غمت میجوشمتا کارد به استخوان رسد میکوشم
Rubai 141ای شمع رخت را دل من پروانهوی لطف ترا به هیچ کس پروا، نه
Rubaiyat, 144ای یاد تو تسبیح زبان و لب مناندیشهٔ تو مونس روز و شب من
Rubai 165ای رشته چو قصد لعل کانی کردیبا مرکب باد همعنانی کردی
Rubaiyat, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Rubaiyat, 1دوشینه شبم بود شبیه یلداآن مونس غمگسار نآمد عمدا
Rubai 4حمامی را بگو گرت هست صوابامشب تو بخسب و تون گرمابه متاب
Rubaiyat, 9هر لحظه غمی به مستمندی رسدتتیری به جفا به دردمندی رسدت
Rubai 20این خوش پسران که اصلشان از چکل استسبحان الله سرشتشان از چه گل است
Rubaiyat, 33سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیستوآرامگه خلق بجز کوی تو نیست
Rubai 49گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود
Rubaiyat, 50ز اندیشهٔ این دلم به خون میگرددکآخر کار من و تو چون میگردد
Rubai 60هر کارد که از کشته خود برگیردوَاندر لب و دندان چو شکر گیرد
Rubai 65پیوسته خرابات ز رندان خَوش باددر دامن زهدِ زاهدان آتش باد
Rubai 85ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیربر تخت طرب نشین به کف ساغر گیر
Rubai 118زرد است ز عشق خاکبیزی رویموین نادره را به هر کسی چون گویم
Rubaiyat, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم