Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Rubai 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Rubai 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Rubai 82مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهدوز تو، صنما، بریدنم دل ندهد
Rubaiyat, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر
Rubai 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Rubai 104جانا نفسی دور نهای از یادمدلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم
Rubai 126از ضعف من آنچنان توانم رفتنکز دیده خود نهان توانم رفتن
Rubai 132رفتی پسرا دوش به می نوشیدنبودت هوس یار دگر ورزیدن
Rubai 136عشق است که شیر نر زبون آید از اوبحریست که طرفهها برون آید از او
Rubai 147گه خصم شوی مرا و گه یار آئیروزی به هزار گونه در کار آئی
Rubai 150چون در دلت آن بود که گیری یاریبرگردی ازین دل شده بی آزاری
Ghazal 4در فغانم از دل دیر آشنای خویشتنخو گرفتم همچو نی با نالههای خویشتن
Qit'a 4آخر زمان که طبع حکیمان نگون شودسه صد حکیم مر جلبی را زبون شود
Qit'a 7مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت:«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »
Qit'a 12طیبتی نیک گویمت بشنورسم مردی مجوی از معنون
Qit'a 13از رسول بزرگ، واعظ شهرگفت روزی حکایتی خندان
Qit'a 14ندانم ترا «تاج دین» یاد هستکه بر خط تو ماه سر مینهاد
Qit'a 15در آن شهره دیو کز پس نهیبفرشته چو طاوس پر مینهاد
Qit'a 18به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Rubai 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Rubai 11در طاس فلک جرعه شادی و غم استگه محنت و دولتست و گه بیش و کم است
Rubai 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Rubai 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Rubai 149هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهیشب با تو سخن کنم جوابم ندهی
Rubaiyat, 172هر گه که تو نعل اسب یکران بندیداغی دگرم بر دل حیران بندی
Ghazal 5آن خال عنبرین که نگارم به رو زدهدل میبرد از آنکه به وجه نکو زده
Qit'a 1در این زمانه عطا و کرم مخواه از کسچرا که نقش کرم بی ثبات شد چون یخ
Qit'a 2صابرا نامهٔ گرامی توروح افسرده را روان بخشد
Rubai 5با خلق به داوری بود قاضی چرخوز علم و عمل بری بود قاضی چرخ