Shams Maghrebi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ور هزاران جام گوناگون شرابی بیش نیستگرچه بسیارند انجم آفتابی بیش نیست
Rubai 22تو مست خودی و ما همه مست به توتو هست خودی و ما همه هست به تو
Ghazal 44آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیستوانکه هست از جمله عالم نهان پیداست کیست
Ghazal 55سحرگهی که موذن بفالق الاصباحصلای زنده دلان میدهد؛ بخوان صلاح
Ghazal 56صبح ظهور دم زد و عالم پدید شدبهر رخت ز مشرق آدم پدید شد
Ghazal 68دل همه دیده شد و دیده همه دل گردیدتا مراد دل و دیده ز تو حاصل گردید
Ghazal 110تا شراب عشق از جام ازل کردیم نوشتا ابد هرگز نخواهیم آمد از مستی بهوش
Ghazal 111بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاککه تا تو چهره خود را بدو کنی ادراک
Ghazal 116اگرچه پادشه عالمم گدای توامتو از برای منی و من از برای توام
Ghazal 121بر دو عالم پادشاهی میکنمگرچه از ایزد گدایی می کنم
Ghazal 127ما از میان خلق کناری گرفته ایمواندر کنار خویش نگاری گرفته ایم
Ghazal 159لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم بادهمدامم از لب ساقی بود مجموع آماده
Ghazal 161ای در پس هر لباس و پردهبر دیدهء دیده جلوه کرده
Ghazal 174مرا به خلوت جان دلبریست پنهانیکه هست جان دلم در جمال او فانی
Fahlaviyyat 1دل بچهنام آذر سوتمی نادچشمیان اج دو گیتی دوتمی ناد
Ghazal 1خورشید رخت چو گشت پیداذرّات دو کَون شد هویدا
Rubai 1بت گفت به بتپرست کای عابد مادانی ز چه روی گشتهای ساجد ما
Tarji-band (another source) 1ما مست شراب لایزالیمما گلبن عیش را نهالیم
Arabic poem 5حکم الجمال بذله العشاقو بعشوه المعشوق فی الافاق
Fahlaviyyat 5انک وی ساو و سامانی اژین انژانک وی دیل و وی یانی اژین انژ
Ghazal (another source) 5گنجهای بی نهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران
Rubai 5نابرده به صبح در طلب شامی چندننهاده برون ز خویشتن گامی چند
Fahlaviyyat 6دیله اویان چو من سامانه بگریتچو من بوم و بر و دامانه بگریت
Fahlaviyyat 12نه گیتی بد هنوز نه کوشن و دشتکما چهنام داری کومه می کشت
Rubai 15هادی طریق اهل تحقیق منمعارف به فنون جمع و تفریق منم
Ghazal 24چنان مستم چنان مستم چنان مستکه نه پا دانم از سر نه سر از دست
Rubai 31هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی
Ghazal 34حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوستآب حسن دلبری هر سو روان از جوی اوست
Ghazal 46نهان پیر تو خویش آفتاب رختاز آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت
Ghazal 52این کرد پریچهره ندانم که چه کرد استکز جمله خوبان جهان کوی ببرده است