Shams Maghrebi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیباراکه جز وامق نداند کس کمال حسن عذرا را
Fahlaviyyat 11اویان به دیله وات اج خویشه بوذرها پی او کی کهان و پیشه بوذر
Ghazal 11ای بلبل جان چونی اندر قفس تنهاتا چند درین تنها مانی تو تن تنها
Rubai 11تا من زعدم سوی وجود آمده اماز بهر تشهد به شهود آمده ام
Fahlaviyyat 13مرده دیلم چو اویان نیوه بشنیربِبُر چویان دیلم به بر و ژیر
Rubai 14تا چند فروز ذکر افسرده کنمتا کی صفتت با دل پژمرده کنم
Rubai 18بر چهره یار ما نقابست جهانبر بحر وجود او حباب است جهان
Rubai 20گه گاه به نفس خویش درپیچم منبینم که چو رشته جمله در پیچم من
Ghazal 21مهر سر گشته کافتاب کجاستآب هر سودان که آب کجاست
Rubai 21ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کونذاتت به صفت معین ذات دو کون
Ghazal 22اگر ز روی براندازد او نقاب صفاتدو کَون سوخته گردد ز نور پرتو ذات
Ghazal 23ساقی باقی که جانم مست اوستباده در داد کان بیرنگ و بوست
Rubai 23آن کیست که غیر توست آن کیست بگواو خود ز کجاست یا خود او چیست بگو
Ghazal 25آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلستلیکن از خود جان آنکه بیخبر بد غافل است
Rubai 26تو مظهر مرآت خدا آمده ایآیینه وجه کبریا آمده ای
Rubai 28با ما نتوان گفت چرا آمده ایبا خود تو که ای و از کجا آمده ای
Ghazal 29هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیستکس ازین باده که ما مستیم او سرمست نیست
Ghazal 33انکه او دیده جان و دل و نور بصر استهر کجا می نگرم صورت او در نظر است
Ghazal 37صفا و روشنی کاندرون خانه ماستز عکس چهره آندلبر یگانه ماست
Ghazal 47دل شد اندر پیچ و تاب حلقه گیسوی اوستپیچ و تاب حلقه ی گیسوی او بی انتهاست
Ghazal 65نشان و نام مرا روزگار کی داندصفات و ذات مرا غیر یار کی داند
Ghazal 69دلی نداشتم آنهم که بود، یار ببردکدام دل که نه آن یار غمگسار ببرد
Ghazal 71از جنبش این دریا هر موج که برخیزدبر والوی جان آید بر ساحل دل ریزد
Ghazal 73جانم از پرتو روی چنان میگرددکه دل از آتش او آب روان میگردد
Ghazal 82مست ساقی خبر از حام و سبوئی داردتو مپندار که او مستی ازین می دارد
Ghazal 83اگر ز جانب ما ذلت و نیاز نباشدجمال روی ترا هیچ عز و ناز نباشد
Ghazal 93مینماید هر زمانی روئی از ابرویی دگرتا کشد هردم گیبان من از سویی دگر
Ghazal 99ای آخر هر اول و ای اول هر آخرای ظاهر هر باطن و وی باطن هر ظاهر
Ghazal 107او چون فکند خویش تو خود را میفکنشاز خود شکسته است ازین بیش مشکنش
Ghazal 117ما سالها مقیم در یار بوده ایماندر حریم محرم اسرار بوده ایم