Shams Maghrebi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ما از ازل مقامر و خمار آمدیمدردی کشان میکده یار آمدیم
Ghazal 132دیده وام گشته از تو برویت نگرمزانکه شایسته دیدار تو نبود نظرم
Ghazal 135دلبری دارم که در فرمان او باشد دلمهمچو گوئی در خم چوگان او باشد دلم
Ghazal 137ای نهان در ذات پاکت ذات کَونوی عیان نور تو در مرآت کَون
Ghazal 138ار رخت پنهان بنور خویشتنروت مخفی در ظهور خویشتن
Ghazal 142دلی دارم که باشد جای جانانمدام از دل بود ماوای جانان
Ghazal 149بیا ز چهره خوبان جمال خود را ببینز خط و خال بتان خط و خال خود را بین
Ghazal 151ای همه صفات من آینه صفات تونیست حیات من بجز شعبه ای از حیات تو
Ghazal 158آن که خود را مینماید در رخ خوبان چو ماهمیکند از دیده عشاق در خوبان نگاه
Ghazal 164آنچه میدانم از آن یار بگویم یا نهو آنچه بنهفته ز اغیار بگویم یا نه
Ghazal 168سبو بشکن که آبی، نی سبوییز خود بگذر که دریایی، نه جویی
Ghazal 180شهدتُ فیک جمالاً فنيتُ فیه بِذاتيقتلتَني بِلِحاظٍ و ذاک عینُ حیاتي
Ghazal 181دوش ان صنم بیگانهوش بگذشت بر من چون پریکردم سلامش لیک او دادم جوابی سرسری
Ghazal 187ای هر نفس تافته بر دل ز تو نوریاز سرّ تو جان یافته هر لحظه سروری
Ghazal 188صنما چرا نقاب از رخ خود نمیگشائیزکه رخ نهفته داری زچه رو نمینمائی
Ghazal 191ترا که دیده نباشد نظر چگونه کنیبدین قدم که تو داری سفر چگونه کنی
Rubai 13خرم طرب و نشاط و عیش آغازمخود را به خرابات مغان اندازم
Ghazal 16ای روی تو مهر و کَون ذراتذات تو برون ز نفی و اثبات
Ghazal 28دل غرقه انوار جمالی و جلالی استبر وی نظر از جانب دلبر متوالی است
Ghazal 30با تو است آن یار دائم وز تو یک دم دور نیستگرچه تو مهجوری از او، وی ز تو مهجور نیست
Ghazal 31هیچ میدانی که عالم از کجاستیا ظهور نقش عالم از کجاست
Ghazal 48ریخت خونم که این شراب من استسوخت جانم که این کباب من است
Ghazal 54چو بحر نامتناهیست دایما موّاجحجاب وحدت دریاست کثرت امواج
Ghazal 59ساختی از عین خود غیری که عالم این بودنقشی آوردی پدید از خود که آدم این بود
Ghazal 61هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کندماه مهر افزاش هر دم جلوه دیگر کند
Ghazal 62بتم باهر سری هر سو سروکار دگر داردغمش با هر دلی سودا و بازار دگر دارد
Ghazal 63تا که خورشید من از مشرق جان پیدا شداز فروغش همه ذرّات جهان پیدا شد
Ghazal 74مرا بفقر و فنا افتخار میباشدزنام ملک و غنی ننگ و عار میباشد
Ghazal 75رخت هر دم جمالی مینمایدز حسن خود مثالی مینماید
Ghazal 77چون عکس رخ دوست در آینه عیان شدبر عکس رخ خویش نگارم نگران شد