Nayyir Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ساقی مجلس گشود زلف سمن سودمجلسیان پر کنید دامن مقصود
Ghazal 59خیل خیال تست که بر چشم ما رودیا تخت جم که بر سر مور از هوا رود
Ghazal 60مهل آن روی که از پرده پدیدار آیدترسم از چشم بد خلق به آزار آید
Ghazal 61ای قدت سرو، اگر سرو به رفتار آیدوی لبت غنچه، اگر غنچه به گفتار آید
Ghazal 64گر چونتو در آفاق جفار کار نباشدانصاف ز شوخی چو تو بسیار نباشد
Ghazal 66چه شدی کار من دلشده یکسر میشدیا تو سوی من و یا جان سوی تو بر میشد
Ghazal 67عنبرینموی تو ، بر طرف جبین میگذردیا ز گلزار ختا آهوی چین میگذرد
Ghazal 71خیز تا معتکف خانۀ خمار شویمسر به پیشش بسپاریم و سبکبار شویم
Ghazal 74اگر بلبل به دل داغی ز جور باغبان دارددر آتش من که با من نوگل من سرگران دارد
Ghazal 81عمری که بیتو ای مه نوشاد میرودسر داده خرمنی است که بر باد میرود
Ghazal 83تا سر کار تو با خانۀ خمار افتادراز سر بستۀ ما بر سر بازار افتاد
Ghazal 94نه سر سیحۀ زاهد نه چلیپای کشیشکفر زلف تو رها کرد مرا از همه کیش
Ghazal 96عاشق که رنج عشق نداند ز راحتشگو باز گیر رحل اقامت ز ساعتش
Ghazal 97جهان دریای خوناب است و ناپیداست پایانشالا ای آب جو بهراس از این دریا و طوفانش
Ghazal 100گفتم رقم کنم به تو حال دل ملولرشک آیدم که بر تو فتد دیدۀ رسول
Ghazal 108می بنالم که بسر وقت رسد صیادمنه من از تنگی دام است که در فریادم
Ghazal 109خیز تا معتکف خانه خمار شویمسر به پیشش بسپاریم و سبکبار شویم
Ghazal 120ساقی کناف بوالهوسان از پیاله کنکار مرا بدان لب میگون حواله کن
Ghazal 130طوقی ز خط بدور زنخدان کشیدهایبر دور مهر و مه خط بطلان کشیدهای
Ghazal 132از هر طرف که پای به پیچم ز کوی تودل میکشد ز جانب دیگر بسوی تو
Ghazal 138ز کمان ابروی دلنشین، چو خدنگ غمزه رها کنیسزد ار به تیر بهای او، دو هزار خون به خطا کنی
Ghazal 141در خاطر منی و به دل تیغ میزنیخوش میکنی به دوستی ای شوخ دشمنی
Ghazal 6نفس بازپسین است ز هجرت جان رامژده ای بخت که شد عمر به سر هجران را
Ghazal 16گیرم اندر دل پر درد هزاران غم از اوستداوری پیش که آرم که همه عالم از اوست
Ghazal 18در کار عشق حاجت تیغ و خدنگ نیستخصمی که دل به صلح دهد جای جنگ نیست
Ghazal 27هوسم کشد نگارا ز حلاوت عتیبتکه به ذوق دل ببوسم ز دهان دلفریبت
Ghazal 36کدام آیت رحمت که در جبین تو نیستکدام لطف و ملاحت که در عجین تو نیست
Ghazal 43مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد
Ghazal 57زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
Ghazal 72تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود