Nayyir Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز تاب زلف تو نارسته خط دمید آخربغیر روز سیاه از تو دل ندید آخر
Ghazal 89نه در آزردن دلها چو تو خودرای دگرنه چو من بر سر خوی تو شکیبای دگر
Ghazal 90هندوی چشم و خال و خط و زلف مشکبیزدستی بهم نداده که ممکن شود گریز
Ghazal 92ای جوان کاین همه آتش زنیم بر دل و ریشسینه از آه به تنگ است بیندیش ز خویش
Ghazal 98دل من کنعان است و چاه سینهٔ زندانشجهان مصر بلاخیز و خرد یعقوب نالانش
Ghazal 99چشم بر صیدم نیفکند آنشکار افکن دریغدر خور شاهین چشم او نبودم من دریغ
Ghazal 115عهدها شد که نکردی به نگاهی شادمسستعهدا مگر از چشم تو باز افتادم
Ghazal 119ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران
Ghazal 142شبی پرسیدم از خلوت نشینیحریفی نکته سنج و خرده بینی
Ghazal 5چند در بند کشم این دلِ هرجایی رابیش از این صبر نباشد سرِ سودایی را
Ghazal 10از حد گذشت جلوه فروهل نقاب رازین تیره روز تر مپسند آفتاب را
Ghazal 11سالها گوشه غم بود دل ریش مراباز عشق آمد و افکند به تشویش مرا
Ghazal 17چندم از کشمکش موی تو جان این همه نیستعمر پیری کهن ای تازه جوان این همه نیست
Ghazal 24زلف سرکش بین که پروای پریشانیش نیستمیدهد دلها بباد و چین به پیشانیش نیست
Ghazal 84انس من ای شیخ با می است و دف و عودمی نتوان کرد ترک عادت معهود
Ghazal 103با تو نخواهم رخ حور ای صنمعقل نبازم ز قصور ای صنم
Ghazal 104گر مساعد شود آن طرۀ عنبر شکنمچندگاهی ز جنون رخت بصحرا فکنم
Ghazal 105خم ابروی تو تا با مژه پیوست به همداد چین تا به ختا تیر و کمان دست به هم
Ghazal 143بر آن سری که بگیری ز لعل او کامیشراب نوش که در عین پختگی خامی
Ghazal 144من خود مجرّد از همه نام و نشانمیبر هر صفت که عشق تو گفت آنچنانمی
Ghazal 2چشمت به غمزه کشت دو صد بیگناه راکو داوری که داد رسد دادخواه را
Ghazal 20زینهار ایدل از آن غمزه که شمشیر بدست استباحذر باش که از مست کسی طرف نبستهست
Ghazal 25لب عذرا که دل وامق از آن خونین استنوعروسیست که خون جگرش کابین است
Ghazal 129بر جو فلک ز شعلۀ آهم کرانهایترسم فتد به خرمن ماهت زبانهای