Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
همه عالم پرست ازین منظورهمه آفاق را گرفت این نور
Ghazal 404پاکبازان را چه خارا و چه خز؟گر به رنگی قانعی در خرقه خز
Ghazal 407منم غریب دیار تو، ای غریبنوازدمی به حال غریب دیار خود پرداز
Ghazal 411اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
Ghazal 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Ghazal 424دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبشبه چشم من ز هجر آنکه بیما میبرد خوابش
Ghazal 426سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخشماه را ماند که میتابد همی نور از رخش
Ghazal 427جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادشمقبل آنست که آیی به مبار کبادش
Ghazal 437بباد صبا گفتم از شوق دوشکه: درکارم، ار میتوانی، بکوش
Ghazal 443باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟
Ghazal 446گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشقخود هیچ یاد و هوش نیاورد مست عشق
Ghazal 447دلم خرقهای دارد از پیر عشقکه گردن نپیچد ز زنجیر عشق
Ghazal 454من نخواهم برد جان از دست دلای مسلمانان، فغان از دست دل
Ghazal 462خیز، که درمیرسد موکب سلطان گلچارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل
Ghazal 471ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توامبندهٔ قد خوش و رفتار چالاک توام
Ghazal 474به مسجد ره نمیدانم، گرفتار خراباتمجزین کاری نمیدانم که: در کار خراباتم
Ghazal 476اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم
Ghazal 477ای زاهد مستور، ز من دور، که مستمبا توبهٔ خود باش، که من توبه شکستم
Ghazal 480من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستمکه رویت میکند هشیار و بویت میکند مستم
Ghazal 490ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادمخاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟
Ghazal 492معراج ما به روح و روان بود صبح دمدیدار ما به دیدهٔ جان بود صبح دم
Ghazal 494غافل چرایی؟ جانا، ز دردمرحمت کن آخر بر روی زردم
Ghazal 495هر چند به کوی او دیرست که پی بردمبسیار بگردیدم تا راه بوی بردم
Ghazal 503نه پیش ازین من بیگانه آشنای تو بودم؟چه جرم رفت؟ که مستوجب جفای تو بودم
Ghazal 505دی ره میخانه باز یافته بودمکار طرب را بساز یافته بودم
Ghazal 507تو چیزی دیگری، ور نه بسی خوبان که من دیدمکسی دیگر نبیند اندر آنرو، آنکه من دیدم
Ghazal 519گمان مبر که ز مهر تو دست وادارمکه گر چه خاک زمینم کنی، هوا دارم
Ghazal 522صنمی که مهر او را ز جهان گزیده دارمبه زرش کجا فروشم؟ که به جان خریده دارم
Ghazal 525گر چه در پای هوی و هوست میمیرمدسترس نیست که روزی سر زلفت گیرم
Ghazal 528نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازماگر دردت رها کردی که من درمان خود سازم