Parvin E'tesami · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دوست گرامی آقای رضا سیمی این شعر را برای گنجور ارسال کردهاند که به گفتهٔ ایشان در کتابهای فارسی بچهها چاپ شده بوده و بزرگترها از آن خاطره دارند و طبق نقل ایشان شاعر آن خانم اعتصامی است. منتهی برای این انتساب هنوز مدرک معتبری پیدا نکردهایم.گفت با جوجه مرغکی هشیار
Poem 1به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صفِ باغ است صاحب هنریست
Poem 4ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن
Poem 8جهاندیده کشاورزی به دشتیبه عمری داشتی زرعی و کشتی
Qasida 14ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشتایام عمر، فرصت برق جهان نداشت
Poem 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
Poem 19تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبرریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر
Qasida 25ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگدور از تو همرهان تو صد فرسنگ
Poem 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری
Qasida 27نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام
Poem 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Poem 37بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه
Qasida 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Poem 41دختری خُرد به مهمانی رفتدر صف دخترکی چند، خزید
Poem 42گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد
Poem 43دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد
Poem 45به درویشی، بزرگی جامهای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد
Poem 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Poem 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Poem 59اینچنین خواندم که روزی روبهیپایبند تلّه گشت اندر رهی
Poem 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Poem 63شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن
Poem 65گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانهایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیدهاند
Poem 67در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت
Poem 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Poem 78به جغد گفت شبانگاه طوطی از سرِ خشمکه چند بایدت اینگونه زیست سرگردان
Poem 90بزندان تاریک، در بند سختبخود گفت زندانی تیرهبخت
Poem 100زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست
Poem 104ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم
Poem 113یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز