Parvin E'tesami · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بادی وزید و لانهٔ خردی خراب کردبشکست بامکی و فرو ریخت بر سری
Qasida 26در خانه شحنه خفته و دزدان به کوی و بامره دیولاخ و قافله بی مقصد و مرام
Poem 28بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت
Poem 30بزرگی داد یک درهم گدا راکه هنگام دعا یاد آر ما را
Qasida 31حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان
Qasida 32دزد تو شد این زمانهٔ ریمنآن به که نگردیش به پیرامن
Poem 32به سر خاک پدر، دخترکیصورت و سینه به ناخن میخست
Poem 33دید موری در رهی پیلی سترگگفت باید بود چون پیلان بزرگ
Qasida 34پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگونزشترویی چه کند آینهٔ گردون
Qasida 38سود خود را چه شماری که زیانکاریره نیکان چه سپاری که گرانباری
Poem 49کسی که بر سر نرد جهان قمار نکردسیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد
Poem 52بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکینقبیلهٔ تو بسی تیرهروز و ناشادند
Poem 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Poem 60قاضی کشمر ز محضر، شامگاهرفت سوی خانه با حالی تباه
Poem 66شنیدهاید که روزی بچشمهٔ خورشیدبرفت ذره بشوقی فزون بمهمانی
Poem 72تو چو زری، ای روان تابناکچند باشی بستهٔ زندان خاک
Poem 83بکنج مطبخ تاریک، تابه گفت به دیگکه از ملال نمردی، چه خیره سر بودی
Poem 88روز شکار، پیرزنی با قباد گفتکز آتش فساد تو، جز دود و آه نیست
Poem 120کاشکی، وقت را شتاب نبودفصلِ رحلت در این کتاب نبود
Qasida 2کار مده نفس تبه کار رادر صف گل جا مده این خار را
Qasida 9گویند عارفان هنر و علم کیمیاستوان مس که گشت همسر این کیمیا طلاست
Poem 14بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت
Qasida 15دل اگر توشه و توانی داشتدر ره عقل کاروانی داشت
Qasida 19ای دوست، دزد حاجب و دربان نمیشودگرگ سیه درون، سگ چوپان نمیشود
Poem 27شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان، برگی گریزان
Qasida 30بد منشانند زیر گنبد گرداناز بدشان چهر جان پاک بگردان
Poem 31بغاری تیره، درویشی دمی خفتدران خفتن، باو گنجی چنین گفت
Qasida 36تو بلند آوازه بودی، ای روانبا تن دون یار گشتی دون شدی
Poem 53بر سر راهی، گدائی تیرهروزنالهها میکرد با صد آه و سوز
Poem 56بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری