Parvin E'tesami · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Poem 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Poem 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Poem 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Poem 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Poem 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Poem 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار
Poem 146قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Poem 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Poem 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Poem 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Poem 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Poem 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Poem 159ای نهال آرزو، خوش زی که بار آوردهایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آوردهای
Poem 165پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشهای بود که شد باعث ویرانی من
Poem 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Qasida 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Qasida 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Qasida 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Poem 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Poem 9شنیدهاید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
Poem 10از ساحت پاک آشیانیمرغی بپرید سوی گلزار
Qasida 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Qasida 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Poem 20ای گربه، ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار
Poem 23عدسی وقت پختن، از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است
Poem 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Poem 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Poem 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Poem 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور