Parvin E'tesami
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کاشکی، وقت را شتاب نبودفصلِ رحلت در این کتاب نبود
Poem 152شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است
Poem 3ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتنمبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن
Poem 5ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتنتیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن
Poem 14بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت
Poem 15روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
Poem 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Qasida 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Qasida 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Poem 31بغاری تیره، درویشی دمی خفتدران خفتن، باو گنجی چنین گفت
Qasida 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Qasida 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Poem 46کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
Poem 56بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری
Poem 69گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام
Poem 71ز قلعه، ماکیانی شد به دیواربناگه روبهی کردش گرفتار
Poem 85شباهنگام، کاین فیروزه گلشنز انوار کواکب، گشت روشن
Poem 86چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد
Poem 87نیکنامی نباشد، از ره عجبخنگ آز و هوس همی راندن
Poem 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Poem 97عاقلی، دیوانهای را داد پندکز چه بر خود میپسندی این گزند
Poem 102در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Poem 107سرو خندید سحر، بر گل سرخکه صفای تو به جز یکدم نیست
Poem 116شمع بگریست گه سوز و گدازکاز چه پروانه ز من بیخبر است
Poem 130گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Poem 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Poem 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار
Poem 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Poem 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Poem 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین