Parvin E'tesami
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگدور از تو همرهان تو صد فرسنگ
Poem 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری
Qasida 27نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام
Poem 37بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه
Qasida 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Poem 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Poem 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Poem 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Poem 57حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم
Poem 59اینچنین خواندم که روزی روبهیپایبند تلّه گشت اندر رهی
Poem 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Poem 63شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن
Poem 70خلید خار درشتی بپای طفلی خردبهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست
Poem 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Poem 98سحرگه، غنچهای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار
Poem 100زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست
Poem 104ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم
Poem 113یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز
Poem 118بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
Poem 119بخویش، هیمه گه سوختن بزاری گفتکه ای دریغ، مرا ریشه سوخت زین آذر
Poem 122شنیدستم یکی چوپان نادانبخفتی وقت گشت گوسفندان
Poem 126بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست
Poem 127صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی
Poem 128نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شدهایم
Poem 129بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری
Poem 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Poem 141یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی
Poem 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Poem 148جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی
Poem 151از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم