Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم
Ghazal 5742منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم
Ghazal 5745به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
Ghazal 5756اثر ز غنچه درین گلستان نمیبینمفغان که اهل دلی در میان نمیبینم
Ghazal 5758من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم
Ghazal 5765نه می به جام و نه گل در کنار میخواهمتبسمی ز لب لعل یار میخواهم
Ghazal 5767به مهر داغ رسیده است جمله اعضایمز پای تا به سر خویش چشم بینایم
Ghazal 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
Ghazal 5789امشب که داغ بر دل افگار سوختمگویا چراغ بر سر بیمار سوختم
Ghazal 5792با هرکه روی حرف به جز یار داشتمآیینه پیش صورت دیوار داشتم
Ghazal 5795چشم دلم ستاره فشان بود صبحدمهر گوشه بحر فیض روان بود صبحدم
Ghazal 5812از روی نرم سرزنش خار می کشمچون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم
Ghazal 5822آغاز خط مفارقت از یار میکنمدر نوبهار پشت به گلزار میکنم
Ghazal 5825لب چون صدف به آب گهر تر نمیکنمگوهر به آبروی برابر نمیکنم
Ghazal 5826نزدیک من میا که ز خود دور می شوموز بیخودی ز وصل تو مهجور می شوم
Ghazal 5827نتوان گرفت روزی هم از دهان هممرغان نمی کنند غلط آشیان هم
Ghazal 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به همنسبت کند سخاوت و امساک را به هم
Ghazal 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایمتا بوسه ای ازان لب خندان گرفته ایم
Ghazal 5845ما نقض دلپذیر ورقهای سادهایمچون داغ لاله از جگر درد زادهایم
Ghazal 5847ما نام خود ز صفحهٔ دلها ستردهایمدر دفتر جهان ورق باد بردهایم
Ghazal 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم
Ghazal 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Ghazal 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Ghazal 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Ghazal 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Ghazal 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟
Ghazal 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟دامان دشت نیست که مشق جنون کنیم
Ghazal 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیمبا آن یگانه دو جهان دل یکی کنیم
Ghazal 5903وقت است که داغی به دل دام گذارمبرقی شوم و رو به لب بام گذارم
Ghazal 5912هر چند ز پیراهن بحرست کلاهممانند حباب است نظر پرده آهم