Ghazal 1303

آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیستلقمه چون افتاد فربه استخوان معلوم نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1340

هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1365

هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لن‌ترانی لذتِ دیدار یافت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1369

تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1374

بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1379

سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1385

مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1394

تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1412

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1418

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1423

شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1424

در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1435

لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1440

عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1450

ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1452

نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1479

در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1482

پشت دست تو به از آینه روی گل استگرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1483

دل ز خال لب منظور گرفتن ستم استدانه را از دهن مور گرفتن ستم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1486

زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1495

صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1500

این چه لطف است که با یار وفادار من استکه به من همسفر و خانه نگهدار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1502

سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1504

موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1510

چشم بیدار چراغی است که در منزل اوستدل بیتاب سپندی است که در محفل اوست

Saib TabriziGhazal1 min