Ghazal 6045

پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدنچون به طفلان می رسی دیوانه می باید شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6046

مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدنتاب دردسر نداری سر نمی باید شدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6058

از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6059

نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6064

گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6074

سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6077

صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6079

نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6089

از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6090

تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6098

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6099

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6101

آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6107

بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6111

از هواداران شود دایم مکدر شمع مناز پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6117

با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6125

بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6136

حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6137

شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6139

چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برونگل ز دنبالش چو سنبل موکشان آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6140

ساقی از میخانه عالمتاب می آید برونگوهر شهوار خوب از آب می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6146

آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6148

دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟کبک کی از عهده شهباز می آید برون؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6151

گر بنالم خون ز چشم سنگ می‌آید برونور بگریم خار و گل یکرنگ می‌آید برون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6152

چون خط از لعل لب آن ماه می آید بروناز جگرگاه بدخشان آه می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6153

از تن خاکی دل صد پاره می آید بروناین شرر آخر ز سنگ خاره می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6163

سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟زلف مشکین یا کمند گردن آهوست این؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6164

آن کف نظارگی، این از دو عالم می برددر میان این دو یوسف فرق ای بینا ببین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6166

گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببیندر رکاب ماه نو خورشید تابان را ببین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6176

سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمینآسمان رنگ قیامت ریخت گویا بر زمین

Saib TabriziGhazal4 min