Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی رامکن صرف زمین شور، آب زندگانی را
Ghazal 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را
Ghazal 450خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی راکه کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را
Ghazal 452به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشاسر این نافه را پیش غزالان ختا بگشا
Ghazal 455نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ماز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما
Ghazal 456فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما
Ghazal 476من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا
Ghazal 481همه کس طالب آن سرو روان است اینجاآب حیوان ز نفس سوختگان است اینجا
Ghazal 483خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دستنشود هیچ مرید از قدم پیر جدا!
Ghazal 494طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا
Ghazal 497گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه تراکسی از ما نگرفته است سر راه ترا
Ghazal 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
Ghazal 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش رانی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را
Ghazal 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مراکه به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا
Ghazal 516نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا
Ghazal 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرایوسفی در بن هر موی به چاه است مرا
Ghazal 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مراکه تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا
Ghazal 552صلح در پرده بود یار به جنگ آمده رامده از دست، گریبان به چنگ آمده را
Ghazal 578رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجابه مدعا نرسیدن، رسیدن است اینجا
Ghazal 694بادام تلخ نیست سزاوار قند رادر کار غیر چند کنی نوشخند را؟
Ghazal 697افسردگی است چاره دل دردمند راخاکسترست بستر راحت سپند را
Ghazal 699یک بار بی خبر به شبستان من درآچون بوی گل، نهفته به این انجمن درآ
Ghazal 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Ghazal 701دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را
Ghazal 702دریاب صبح فیض نسیم بهار رادر دیده جا ده این نفس بی غبار را
Ghazal 707از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را
Ghazal 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ راروغن ز خود بود گهر شبچراغ را
Ghazal 713هست از زوال نعل در آتش کمال راشد بوته گداز، تمامی هلال را
Ghazal 716عارف متابعت نکند قال و قیل رابانگ درا به کار نیاید دلیل را
Ghazal 718پیچیده است دست تو دست کلیم رادر حقه کرده لعل تو در یتیم را