Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما
Ghazal 281جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم مادست و تیغ عشق را زخم نمایانیم ما
Ghazal 288صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ماحیرت آیینه از سیماب می جوییم ما
Ghazal 510سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را
Ghazal 558خوش کن از لاله رخان زلف پریشانی رااز دل گرم برافروز شبستانی را
Ghazal 569مشرق مهر بود سینه بی کینه ماصاف چون صبح به آفاق بود سینه ما
Ghazal 570چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ماماه در هاله گرداب شد از گریه ما
Ghazal 590مبر به جای اطاعت به کار طاعت راگران به خاطر مردم مکن عبادت را
Ghazal 593چنین که عقل کشیده است زیر بند تراعجب که عشق رهاند ازین کمند ترا
Ghazal 595به صید شیر نر ای بی جگر چه کار ترا؟شکار او نشدن بس بود شکار ترا
Ghazal 598مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را
Ghazal 633بهار شد که ببندند در گلستان راشکوفه پنبه شود گوش باغبانان را
Ghazal 677بلبل نمی شود به قفس از چمن جدافانوس، شمع را نکند ز انجمن جدا
Ghazal 773هرگز تهی ز خون جگر نیست جام ماداغ است آفتاب ز ماه تمام ما
Ghazal 780دل را ز قید جسم رها می کنیم مااین دانه را ز کاه جدا می کنیم ما
Ghazal 793دستی که شد به گردش پیمانه آشنادیگر نشد به سبحه صد دانه آشنا
Ghazal 811ما نبض شناس رگ جانیم جهان راآیینه اسرار نهانیم جهان را
Ghazal 817بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
Ghazal 819در قلزم می همچو حباب است دل مااز خانه به دوشان شراب است دل ما
Ghazal 852ای فکر تو نقشبند جانهایک حلقه ذکرت آسمانها
Ghazal 853ای حسن تو برق خانمانهاعشق تو دلیل آسمانها
Ghazal 878از شفق هر صبح سازد چهره خونین آفتابتا مگر آید به چشم خلق رنگین آفتاب
Ghazal 909غضب ستیزه گر و عقل قهرمان در خوابشتر گسسته مهارست و ساربان در خواب
Ghazal 915تا گل ز عکس عارض او چیده است آبدر چشمه از نشاط نگنجیده است آب
Ghazal 961خال یا در گوشه چشم است یا کنج لب استاز مکان ها دزد را دایم کمینگه مطلب است
Ghazal 972دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرستشعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست
Ghazal 1002باده مرد افکن من معنی روشن بس استساغر و مینای من کلک و دوات من بس است
Ghazal 1012با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش استبا دهان خشک مردن، بر لب دریا خوش است
Ghazal 1013گر نباشد حسن معنی، خط زیبا هم خوش استگر زبان گویا نباشد، دست گویا هم خوش است
Ghazal 1025با کمال قرب، از جانان دل ما غافل استزنده از دریاست ماهی و ز دریا غافل است