Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مردان به آب تیغ شهادت وضو کنندتا بی غبار سجده بر آن خاک کو کنند
Ghazal 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کننداین غنچه ها نظر به دهان تو می کنند
Ghazal 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهنداین فیض را به هر دل غافل نمی دهند
Ghazal 4246چون غمزه تو بر سر بیداد میرودآسایش از قلمرو ایجاد میرود
Ghazal 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رودحکم اشاره بر دل آگاه می رود
Ghazal 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شودچندین هزار پیرهن گل قبا شود
Ghazal 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شودماه تمام، دنبه گداز از نظر شود
Ghazal 4274از ترکتاز غم دل من شاد میشودمعمور این خرابه ز بیداد میشود
Ghazal 4286از خط نگاه پردگی دیده می شودمژگان شوخ، سبزه خوابیده می شود
Ghazal 4288دل کی تهی ز خنده طفلانه می شودباز این گره ز گریه مستانه می شود
Ghazal 4296آزاده رو مقید عالم نمی شودعیسی شکار رشته مریم نمی شود
Ghazal 4299مژگان ز موج اشک گریزان نمی شودجوهر ز آب تیغ پریشان نمی شود
Ghazal 4303برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهدنبضم ز تاب دردچو سیماب می جهد
Ghazal 4308در پرده غنچه برگ سفر ساز می دهدشبنم عبث چه آینه پرداز می دهد
Ghazal 4310مجنون عنان به مردم عاقل نمی دهدموج رمیده دست به ساحل نمی دهد
Ghazal 4314از ناله عندلیب به برگ ونوارسیدرهرو به کاروان ز صدای درا رسید
Ghazal 4338از گرمروان خار مغیلان گله دارداینجاست که نشتر خطر از آبله دارد
Ghazal 4342طفل است و غم نالهٔ ما هیچ ندارداین غنچه سر و برگ صبا هیچ ندارد
Ghazal 4346دل طاقت حیرانی دیدار نداردآیینه ما جوهر این کار ندارد
Ghazal 4363آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان بردنامد به کنار من ودل را زمیان برد
Ghazal 4379جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد
Ghazal 4380نظاره خط توام از خال برآوردتفصیل مرا از غم اجمال برآورد
Ghazal 4384از عود دل گرم من اخگربگریزداز بزم نفس سوخته مجمر بگریزد
Ghazal 4389در راه توهر کس دل ودین باخته باشداز زنگ خودی آینه پرداخته باشد
Ghazal 4390عاشق غم اسباب چرا داشته باشددارد همه چیز آن که تراداشته باشد
Ghazal 4393اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشدپروانه چه پروای عسس داشته باشد
Ghazal 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد
Ghazal 4398زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمدبیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد
Ghazal 4399تا خنده ازان غنچه مستور برآمدصبح شکر از چاک دل موربرآمد
Ghazal 4414تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند