Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Ghazal 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش
Ghazal 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
Ghazal 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Ghazal 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Ghazal 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Ghazal 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Ghazal 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Ghazal 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Ghazal 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش
Ghazal 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟که یک حلقه اوست چشم سیاهش
Ghazal 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش
Ghazal 5099هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش
Ghazal 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خطکه می پیچد بساط حسن را برهم غبار خط
Ghazal 5116افتاد ماه عارض او در وبال خطزلفش هوا گرفت به یک گوشمال خط
Ghazal 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمعتیرهای راست در پیش نشان گردند جمع
Ghazal 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمعتا نپیوستم به خاموشی نیاسودم چو شمع
Ghazal 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمعدر دل شبها رگ ابر بهارم همچو شمع
Ghazal 5130قرار و صبر ندارند عاشقان سماعهمیشه بر سر کوچ است کاروان سماع
Ghazal 5131ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمعکه خویش را نکند آب در گلستان جمع
Ghazal 5136منم به نکهت خشکی ز بوستان قانعز وصل گل به خس و خار آشیان قانع
Ghazal 5138دل مست حیرت و سر پرشور درسماعموسی به خواب بیخودی وطور درسماع
Ghazal 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟عاشق از معشوق هیهات است جان دارد دریغ
Ghazal 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغقطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ
Ghazal 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغچشم و دل شبنم نگران است درین باغ
Ghazal 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدفشد ز خجلت زیر دامن بحر را پنهان صدف
Ghazal 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدفسر برون آرد ز شوخی از گریبان صدف
Ghazal 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدفکند به ابر گهر بار لب فراز صدف
Ghazal 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدفگره چگونه شود باز از زبان صدف؟
Ghazal 5168هرکجا دلمردهای را یافت احیا کرد عشقجمله ذرات عالم را سویدا کرد عشق