Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم
Ghazal 5578سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانمکنار دشت را از دامن محمل نمی دانم
Ghazal 5579ز خود دور آن پریرو را نمیدانم نمیدانمجدا ز بحر این جو را نمیدانم نمیدانم
Ghazal 5580چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانماگر گل از گریبانم دمد چیدن نمی دانم
Ghazal 5581بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانمبیفشان زلف کافر کیش تا ایمان برافشانم
Ghazal 5585فروغ مهر در پیشانی دیوار میبینمصفای طلعت آیینه از زنگار میبینم
Ghazal 5592رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم
Ghazal 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم
Ghazal 5605دست بر زلف پریشان سخن یافتهامچشم بد دور، رگ جان سخن یافتهام
Ghazal 5606غوطه در بحر گهر ز آبله پا زدهامدر دل خاک قدم بر سر دریا زدهام
Ghazal 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Ghazal 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Ghazal 5619مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم
Ghazal 5620یاد آن عهد که در بحر سفر میکردمکمر سعی خود از موج خطر میکردم
Ghazal 5625طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارمخیر از خانه در بسته تمنا دارم
Ghazal 5631از سری کوی تو آهنگ جدایی دارمبوسه ای توشه راه از تو گدایی دارم
Ghazal 5633چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟در سر افتاده چو خورشید هوای سفرم
Ghazal 5638من که از داغ جنون ساغر سرشار کشمخاک بر فرقم اگر منت دستار کشم
Ghazal 5641بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالمسایه خود را به زمین می کشد از دنبالم
Ghazal 5643شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم
Ghazal 5648چه شکایت ز تو ای خانه برانداز کنمهر چند انجام ندارد ز چه آغاز کنم؟
Ghazal 5655با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟در صدف آب نسازم گهر خود چه کنم؟
Ghazal 5671جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیمسفر آن بود که ما در قدم دل کردیم
Ghazal 5672خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیمپشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم
Ghazal 5675خواب سنگینی از افسانه غفلت داریمقطره ای چشم از آن ابر مروت داریم
Ghazal 5676چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم
Ghazal 5680ما لب خشک قناعت لب نان می دانیمدست شستن ز طمع آب روان می دانیم
Ghazal 5682چند در پرده دل باده گلنار زنیمای خوش آن روز که می بر سر بازار زنیم
Ghazal 5684چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیمبه که پیمانه خود از سر منصور کنیم
Ghazal 5687نوبهارست بیا روی به میخانه کنیممغز را از می گلرنگ پریخانه کنیم