Ghazal 6067

با کمند زلف تسخیر دل افگار کناین کهن اوراق را شیرازه از زنار کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6071

سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6072

سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6073

صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6078

گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6080

صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6085

دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6093

شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6102

آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور منمی‌کند از جای خم را باده پر زور من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6103

مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6104

دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6105

بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6108

از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6109

بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6112

آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6114

از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6118

گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6122

می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6124

بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6126

می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6128

بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمنبه که دارم با دل خود خلوتی در انجمن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6130

عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6131

ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6133

خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6134

جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6138

نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید بروناز تنور سرد هیهات است نان آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6141

گوهر راز از دل بی تاب می آید برونگنج ازین ویرانه چون سیلاب می آید برون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6142

غم ز محنت خانه من شاد می آید برونسیل از ویرانه ام آباد می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6143

دشمن از غمخانه من شاد می آید برونسیل روشن زین خراب آباد می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6147

پای ما تا از گل تعمیر می آید برونجوی خون از پنجه تدبیر می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min