Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای ز روی آتشینت هر دل آتشخانهایاز لب میگون تو هر سینهای میخانهای
Ghazal 6661ای زمین از سبحه ذکر تو کمتر دانهایاز خرابات تو مهر گرمرو پیمانهای
Ghazal 6664یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستیاز پریشان خاطری یک لحظه یک جا نیستی
Ghazal 6669هر دو عالم یک قدم باشد به پای بیخودیای هزاران خضر فرخ پی فدای بیخودی
Ghazal 6671بی تأمل زینهار از نقطه دل نگذریزین سواد اعظم اسرار غافل نگذری
Ghazal 6683چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟چشم بر در، گوش بر آواز پا باشد کسی
Ghazal 6684چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟در بهار این چنین زیر زمین باشد کسی
Ghazal 6687گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسیدوزخی در هر بن مو دارم از خوی کسی
Ghazal 6698نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگیقطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی
Ghazal 6703گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگیآه باشد سرو پا برجای باغ زندگی
Ghazal 6706چاره از من می کند پرهیز از بیچارگیغم به گرد من نمی گردد ز بی غمخوارگی
Ghazal 6711شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلیبود دامان دگر بر آتش من هر گلی
Ghazal 6721گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنیدر صدف چندین گهر دارم تماشاکردنی
Ghazal 6727در عمارت زندگانی چند باطل میکنی؟رفتهای از کار تا سامان منزل میکنی
Ghazal 6731ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شویسیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی
Ghazal 6738از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهیگرد هستی برفشان از خود اگر مرد رهی
Ghazal 6742مرا باغ و بهاری از می گلفام بایستیبه دستی گردن مینا، به دستی جام بایستی
Ghazal 6749نمی آید ز دل با جلوه مستانه خودداریکند با ترکتاز سیل چون ویرانه خودداری؟
Ghazal 6753مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داریکه بهر لب گزیدن سی محرک در دهن داری
Ghazal 6763ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمریبنه از سرمه طوق خامشی بر گردن ای قمری
Ghazal 6764ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجورینمی سازد خنک بیمار را دل شمع کافوری
Ghazal 6767مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزیبه این شادم که دل را پرده خوابی نشد روزی
Ghazal 6769ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه میپرسیحدیث راه بسیار است از منزل چه میپرسی؟
Ghazal 6772ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی
Ghazal 6776ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالیز مرغان سخنگو هم شود هندوستان خالی
Ghazal 6780خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی
Ghazal 6787نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی
Ghazal 6813کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری
Ghazal 6814بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری
Ghazal 6820غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی