Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماهخط به چشم بی سوادان می کند عالم سیاه
Ghazal 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناهنیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه
Ghazal 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاهمی نماید آنقدر روشن شراب صبحگاه
Ghazal 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداختهپیش هر ویرانه گنج شایگان انداخته
Ghazal 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟یا قیامت بر سر خاک شهیدان آمده
Ghazal 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایدهدر زمین شور تخم انداختم بی فایده
Ghazal 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گرهسرو موزون از درختان بیشتر دارد گره
Ghazal 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتادهکه از بی روغنی ها در چراغم آتش افتاده
Ghazal 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش دهچشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده
Ghazal 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلودهدست در گردنم انداخت شراب آلوده
Ghazal 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟این سپندی است که مرگ بسی آتش دیده
Ghazal 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته
Ghazal 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه
Ghazal 6614در جسم خاکسار مرا جان سوختهباشد سفال تشنه و ریحان سوخته
Ghazal 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شدهبست و گشاد دست تو دریا و کان شده
Ghazal 6618جام صبوح خورده ز خلوت برآمدهپرشورتر ز صبح قیامت برآمده
Ghazal 6620چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟بی لیلی از نظاره محمل چه فایده؟
Ghazal 6621آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟جایی که برق نیست ز حاصل چه فایده؟
Ghazal 6627ای راز نه فلک ز جبینت عیان همهدر دامن تو حاصل دریا و کان همه
Ghazal 6631تا سرو ترا راه به گلزار فتادهگل گشته به تعظیم تو از شاخ پیاده
Ghazal 6632از توبه شود سرکشی نفس زیادهگیرندگی سگ شود افزون ز قلاده
Ghazal 6636تا دیده خود کرد چو دستار شکوفهبرکرد سر از پیرهن یار شکوفه
Ghazal 6641بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا دهما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده
Ghazal 6644خراب گشت ز می زاهد شراب ندیدهکه تاب آب ندارد سفال تاب ندیده
Ghazal 6645به جرم این که کله کج نهاده است شکوفهبه روی خاک مذلت فتاده است شکوفه
Ghazal 6646مباش از سخن سخت در شکست پیالهکه بهتر از ید بیضاست پشت دست پیاله
Ghazal 6647به حوالی دو چشمش حشم بلا نشستهچو قبیله گرد لیلی همه جابجا نشسته
Ghazal 6651بوسهای قیمت از آن لبها به صد جان کردهایبرخوری از نعمت خوبی، که ارزان کردهای
Ghazal 6659ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟ای تماشاگاه عالم، در تماشای که ای؟
Ghazal 6660ای ز روی آتشینت هر دل آتشخانهایاز لب میگون تو هر سینهای میخانهای