Ghazal 6149

راز عاشق از لب خاموش می آید بروندود زود از آتش خس پوش می آید برون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6150

تا به عزم صید آن بی‌باک می‌آید برونخون ز چشم حلقه فتراک می‌آید برون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6167

گلگل از می روی آتشناک جانان را ببینگلفشانی را تماشا کن، چراغان را ببین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6174

پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازینآبروی خود مبر در عرض مطلب بیش ازین

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6178

در گلستانی که ریزد خون بلبل بر زمیندر لباس لاله گردد جلوه گر گل بر زمین

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6180

ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمینشد ز آه من چراغ لاله روشن بر زمین

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6183

می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخسارانازان پیوسته تر باشد دماغ لاله رخساران

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6185

اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکانزبان شکر گردد زخم ما را در دهان پیکان

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6186

ز چشم ظالم او چون نیندیشند معصومان؟که دارد غمزه ای گیرنده تر از خون مظلومان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6188

مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهانکه باشد از سبکباری پی این کاروان پنهان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6189

چه آسان است با بی برگی احرام سفر بستنکه هم مرکب بود هم توشه، دامن بر کمر بستن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6192

خطر دارد به محفل از کمند وحدت افتادنبه گرداب بلا از حلقه جمعیت افتادن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6193

به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردنکه گرد راه می باید به رسم ارمغان بردن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6201

به حسن خلق دلها را مسخر می توان کردنبه این عنبر دو عالم را معطر می توان کردن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6214

مروت نیست می در پرده، ای رعنا رسانیدنبه یاران خون خوراندن، باده را تنها رسانیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6215

چه عاجز مانده ای، دامان همت بر کمر می زنبرون از پرده افلاک چون آه سحر می زن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6217

ز روی آتشین شمع اگر شد انجمن روشنشبستان جهان گردید ازان سیمین بدن روشن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6220

قدم بر چشم من نه قلزم خون را تماشا کنبیا در سینه من بر مجنون را تماشا کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6223

خدایا قطره ام را شورش دریا کرامت کندل خون گشته و مژگان خونپالا کرامت کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6229

به خاموشی بدل شد نغمه های دلفریب منبه چشم سرمه دار آمد نوای عندلیب من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6235

نشان از بی وجودی نیست در روی زمین از منز گمنامی چه خونها در جگر دارد نگین از من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6236

به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ منتماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6248

منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6251

شنیدم دختر رز را ز محفل کرده ای بیرونبه جان خود بگو جانا که از دل کرده ای بیرون؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6252

نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6260

چند دندان تأمل به جگر افشردن؟چون صدف اشک فرو خوردن و گوهر کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6262

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6263

نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6264

باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6265

آه با دیده اختر چه تواند کردن؟دود با روزن مجمر چه تواند کردن؟

Saib TabriziGhazal1 min