Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را
Ghazal 224از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟
Ghazal 234از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را
Ghazal 238یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را
Ghazal 261چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما
Ghazal 268در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما
Ghazal 297می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ماداغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما
Ghazal 299ای دل بیدار را از چشم مستت خوابهادیده را از پرتو روی تو فتح البابها
Ghazal 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها
Ghazal 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را
Ghazal 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را
Ghazal 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را
Ghazal 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را
Ghazal 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Ghazal 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Ghazal 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را
Ghazal 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Ghazal 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را
Ghazal 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را
Ghazal 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را
Ghazal 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را
Ghazal 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را
Ghazal 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را
Ghazal 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را
Ghazal 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را
Ghazal 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را
Ghazal 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را
Ghazal 459می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا
Ghazal 460اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا
Ghazal 467اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنهاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامنها