Ghazal 469

مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌هاکه در آخر به جایی می‌رسد از خود رمیدن‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 472

به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 492

حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 512

فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 515

هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 524

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 530

عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 540

می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 553

شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 567

روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 584

فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 585

چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 586

کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 609

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 615

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 621

شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 624

کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 625

کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 629

به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 630

شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم می‌کند لوای مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 639

گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 640

چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 650

اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 669

به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌هاشده است خواب پریشان به چشم بستان‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 689

بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 708

کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 709

پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 711

پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

Saib TabriziGhazal1 min