Ghazal 1549

از تب رشک تو خورشید هلالی شده استطوبی از غیرت سرو تو خلالی شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1557

گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟خار این بادیه در پرده صد آبله است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1568

در غم و شادی ایام مرا حال یکی استفصل هر چند کند جامه بدل سال یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1585

چمن سبز فلک را چمن آرایی هستزیر این زنگ، نهان آیینه سیمایی هست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1588

بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟گر درین خانه کسی نیست پس این دربان چیست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1596

کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیسترشته راه طلب را گره منزل نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1621

سرو بالای تو از آب روانی برداشتکوه تمکین تو از خاک گرانی برداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1629

باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشتنتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1638

از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفتزود بی برگ ازین دار فنا خواهی رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1652

ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1655

شکستگی دل از دیده ترم پیداستبه سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1662

غبار هستی ما پرده دار سیلاب استکتان طاقت ما شیر مست مهتاب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1663

ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1681

بهار عنبر شبها سفیده سحرستخوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1682

مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرستکه تخم دوزخ عالم گداز یک شررست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1687

صفیر شهپر توفیق، حسن آوازستکمند عشرت رم کرده رشته سازست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1688

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1693

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1697

نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1706

به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1736

حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1737

ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1744

گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1748

ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1754

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1757

جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1764

عمارتی که نگردد خراب، همواری استگلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1782

شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1784

ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1788

ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست

Saib TabriziGhazal1 min