Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
فکنده شور محبت مرا به صحراییکه موج می زند از هر کنار دریایی
Ghazal 6890ای آن که دل به دولت بیدار بسته ایدر راه برق، سد خس و خار بسته ای
Ghazal 6891از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟
Ghazal 6892طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
Ghazal 6893ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ایبر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای
Ghazal 6894روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای
Ghazal 6903دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ایچون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای
Ghazal 6911ای شمع طور از آتش حسنت زبانهایعالم به دور زلف تو زنجیرخانهای
Ghazal 6915ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتیاز خوبی تو قصه یوسف حکایتی
Ghazal 6926صائب ز طول بیش بود عرض راه تواز مستی این چنین که به هر سوی مایلی
Ghazal 6935دایم ستیزه با دلافگار میکنیبا لشکر شکسته چه پیکار میکنی؟
Ghazal 6946دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی
Ghazal 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی
Ghazal 6960در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی
Ghazal 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی
Ghazal 6966به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی
Ghazal 6967اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی
Ghazal 6968اگر بی پرده خود را دیده باشیگل از فردوس اینجا چیده باشی
Ghazal 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلیبازیچه ای است عشرت از رهگذار طفلی
Ghazal 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانیخار و خسی است پیشش اسباب زندگانی
Ghazal 6978یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی
Ghazal 6981نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری
Ghazal 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
Ghazal 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Ghazal 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Ghazal 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Ghazal 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Ghazal 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Ghazal 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Ghazal 71از فغان شد سرگرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را