Ghazal 828

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 830

چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 832

بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 837

زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضانظر به نور جمال تو مهر دیده حربا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 838

ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان راچه حاجت است محرک، ز دست رفته عنان را؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 841

اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرهاسیر چراغان می کند مجنون ز چشم شیرها

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 842

دارند اگر سررشته‌ای در کف به ظاهر چنگ‌هادر پنجه مطرب بود سررشته آهنگ‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 844

به دوش توکل منه بار خود راولی نعمت خویش کن کار خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 847

بی‌خودی رفتن است دل‌ها راهوش واماندن است دل‌ها را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 855

دید ز خون دلم لاله ستان خاک راآبله دل شکست شیشه افلاک را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 867

دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آبخویشتن را می کند گردآوری گوهر در آب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 868

سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آباین شرر چون دیده ماهی بود روشن در آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 869

موج را هر چند آماده است بال و پر ز آببی نسیم خوش عنان بیرون نیارد سر ز آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 870

نیست بحر پاک گوهر را خصومت با حباباز هوای خود خطر دارد درین دریا حباب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 875

در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتابتا مباد از رخنه ای آرد شبیخون آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 877

اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتابباشدش مهر خموشی بر دهان چون آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 886

پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریبتوسن سرکش خطر دارد ز صحرای غریب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 899

رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلبعیب پوشیدن از آیینه عریان مطلب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 901

زهی ز عارض گلرنگ، خونی می نابعرق به روی تو جام شراب در مهتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 904

بهشت بر مژه تصویر می کند مهتابپیاله را قدح شیر می کند مهتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 942

از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟زیر دست سایه ام، افتاده ای چون من کجاست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1010

هر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1053

حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن استباد دستی خرمن ما را دعای جوشن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1060

در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن استپای در دامن کشیدن گل به دامن کردن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1151

ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده استچشم پل روشن، که آب امسال سرشار آمده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1161

آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1227

پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکستعاقبت این شاخ از جوش ثمر خواهد شکست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1229

باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوستاستخوان را پنجه مرجان کند در زیر پوست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1246

چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟زخم دامن دار صبح از غمزه خونخوار کیست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1254

لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیستسنبل این باغ جز خواب پریشان نیست نیست

Saib TabriziGhazal1 min