Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهدنبضم ز تاب دردچو سیماب می جهد
Ghazal 4308در پرده غنچه برگ سفر ساز می دهدشبنم عبث چه آینه پرداز می دهد
Ghazal 4310مجنون عنان به مردم عاقل نمی دهدموج رمیده دست به ساحل نمی دهد
Ghazal 4314از ناله عندلیب به برگ ونوارسیدرهرو به کاروان ز صدای درا رسید
Ghazal 4334کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرداین سوخته تخم از جگر سنگ برآرد
Ghazal 4338از گرمروان خار مغیلان گله دارداینجاست که نشتر خطر از آبله دارد
Ghazal 4342طفل است و غم نالهٔ ما هیچ ندارداین غنچه سر و برگ صبا هیچ ندارد
Ghazal 4346دل طاقت حیرانی دیدار نداردآیینه ما جوهر این کار ندارد
Ghazal 4363آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان بردنامد به کنار من ودل را زمیان برد
Ghazal 4379جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد
Ghazal 4380نظاره خط توام از خال برآوردتفصیل مرا از غم اجمال برآورد
Ghazal 4384از عود دل گرم من اخگربگریزداز بزم نفس سوخته مجمر بگریزد
Ghazal 4389در راه توهر کس دل ودین باخته باشداز زنگ خودی آینه پرداخته باشد
Ghazal 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد
Ghazal 4398زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمدبیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد
Ghazal 4399تا خنده ازان غنچه مستور برآمدصبح شکر از چاک دل موربرآمد
Ghazal 4412در کوی خرابات گروهی که خموشنداز صافدلی چون خم سربسته به جوشند
Ghazal 4419در کودکی از جبهه من عشق عیان بودگهواره ز بیتابی من تخت روان بود
Ghazal 4420در زیر فلک چند خردمند توان بودهشیار درین غمکده تا چند توان بود
Ghazal 4422گر یار ز احوال من آگاه نمی بوددرد من سودازده جانکاه نمی بود
Ghazal 4428آه از دل جویای تو بیتاب برآیدغواص نفس سوخته از آب برآید
Ghazal 4432کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید
Ghazal 4434از سفره قسمت لب نانش لب گورستدندان حریصی که به صد سال برآید
Ghazal 4437حاشا که زعاشق سخن کام برآیداز سینه آتش نفس خام برآید
Ghazal 4439لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآیداز دل سخن از کاوش اندیشه برآید
Ghazal 4447با روی تو خورشید درخشان چه نمایدبا زلف تو طول شب هجران چه نماید
Ghazal 4450از قید فلک برزده دامن بگریزیدچون برق ازین سوخته خرمن بگریزید
Ghazal 4454خال از دمیدن خط بی انتظارم گرددچون مور پر برآردعمرش تمام گردد
Ghazal 4471تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشدگراستخوان نگیری باز از هما چه باشد
Ghazal 4472گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشدمهمان نخوانده آیدهرجاطلب نباشد