Ghazal 689

بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 708

کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 709

پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 711

پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 715

در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 717

در گردش آورید می لعل فام رازین بیش خشک لب مپسندید جام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 726

از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 740

خال لب تو راهنمایی است بوسه رااین عقده، طرفه عقده گشایی است بوسه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 757

ای جبهه تو آینه سرنوشت ماروشن چو آفتاب به تو خوب و زشت ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 765

منگر به چشم کم به دل داغدار مافانوس شمع طور بود لاله زار ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 774

دل از خدا به صنع خدا بسته ایم مادر کعبه دل به قبله نما بسته ایم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 776

خون در دل هوا و هوس کرده ایم مامنع سگان هرزه مرس کرده ایم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 781

دایم ز خود سفر چو شرر می‌کنیم مانقد حیات صرف سفر می‌کنیم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 789

رحمت گرفته روی ز گرد گناه ماآیینه تیره روز ز روی سیاه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 800

از دست و تیغ عشق فگارند لاله‌هادر خاک و خون نشسته یارند لاله‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 803

از خویش برآورد تمنای تو ما راسر داد به فردوس تماشای تو ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 810

گمراه کند غفلت من راهبران راچون خواب، زمین گیر کند همسفران را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 813

تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 816

فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 821

کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 829

از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 831

بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 833

از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 834

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 836

برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 839

ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین راکه نقش راست نسازد سیاه روی نگین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 840

ز جوش عشق شود با قوام، شیره جان‌هاز عقل پا به رکاب سفر شوند روان‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 848

به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 880

در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 881

کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب

Saib TabriziGhazal2 min