Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است
Ghazal 1138خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است
Ghazal 1139تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است
Ghazal 1151ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده استچشم پل روشن، که آب امسال سرشار آمده است
Ghazal 1161آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است
Ghazal 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی استگل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است
Ghazal 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بسترشته جان بر زبان نشتر فصاد بست
Ghazal 1234توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هستاز تیمم دست باید شست هر جا آب هست
Ghazal 1235حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هستدر بساط گل ز شبنم دیده بیدار هست
Ghazal 1239شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیستموج این دریا لب ساحل نمی داند که چیست
Ghazal 1241دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیستدست خواب آلود، گل چیدن نمی داند که چیست
Ghazal 1248نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیستبخل در سرچشمه خورشید عالمتاب نیست
Ghazal 1250سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیستراه پیما را براقی چون دل بیتاب نیست
Ghazal 1268حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیستچهره خورشید را روشنگری در کار نیست
Ghazal 1269چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیستنرگس مخمور را میخانه ای در کار نیست
Ghazal 1276حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیستعکس را پای سفر ز آیینه تصویر نیست
Ghazal 1280هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیستهر که از دل بار بردار گران بر دوش نیست
Ghazal 1291موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیستسوزد از لب تشنگی هر کس کباب عشق نیست
Ghazal 1327تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت
Ghazal 1334آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشتآب خضر از دل سیاهی فکر اسکندر نداشت
Ghazal 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت
Ghazal 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشتاز محیط آتشین نتوان به این تمکین گذشت
Ghazal 1361روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشتعمر ما چون چشم قربانی به حیرانی گذشت
Ghazal 1366هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافتحاصل روی زمین را در غبار خویش یافت
Ghazal 1367از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافتکز زبان چرب، تشریف شکر بادام یافت
Ghazal 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت
Ghazal 1370گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفتدولت او هم به اندک فرصتی بر باد رفت
Ghazal 1376زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفتروزگار دار و گیر شیشه و پیمانه رفت
Ghazal 1386حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفتآتشی تا هست زور این کمان باید گرفت
Ghazal 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت