Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هرکه دامن بر میان در چیدن گل میزندآستین بر شعله آواز بلبل میزند
Ghazal 2508دامن آنها کز گرانجانان دنیا میکشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا میکشند
Ghazal 2509می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند
Ghazal 2516هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند
Ghazal 2524خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند
Ghazal 2525آسمان از برق آهم دست و پا را گم کندشور اشک من نمک در دیده انجم کند
Ghazal 2535ناله آتش عنانم رخنه در گردون کندگریه پا در رکابم شهر را هامون کند
Ghazal 2546دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کندشست چون صاف است پیکان جانی خود وا می کند
Ghazal 2547سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کندمور این وادی سلیمان را ضیافت می کند
Ghazal 2568شرم حسن شوخ را کی پردهسازی میکند؟برق در ابر بهاران تیغبازی میکند
Ghazal 2569عشق او جا در دل دیوانه خالی می کندروشنایی جای خود در خانه خالی می کند
Ghazal 2579گریه من آب در جوی سحر میافکندناله من شعله در جان اثر میافکند
Ghazal 2581آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلنداز شکست شیشه هر کس صدا گردد بلند
Ghazal 2584حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلنداین شب کوتاه از افسانه ما شد بلند
Ghazal 2592نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنندساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند
Ghazal 2594من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنندیا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند
Ghazal 2597هرکجا خوبان چراغ دلبری بر میکنندشمع را پروانه، آتش را سمندر میکنند
Ghazal 2608منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهندتهمت آلودگی بر دامن مریم نهند
Ghazal 2615از سعادت در دماغش بیضه پندار بودمغز مغرور هما را استخوان در کار بود
Ghazal 2616یوسف ما در دل چه بر سر بازار بوداین گل از صبح ازل شیدایی دستار بود
Ghazal 2618تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بودپرده های چشم حیرانم نقاب حور بود
Ghazal 2621در کنار دایه حسن او جهان افروز بوددر دل سنگ این شرار شوخ عالمسوز بود
Ghazal 2623دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بودتلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود
Ghazal 2624شب که دامان سر زلف توام در چنگ بوددامن صحرای محشر بر جنونم تنگ بود
Ghazal 2626از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بودگر غباری داشت این آیینه از تمثال بود
Ghazal 2639هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خودغیر ماه مصر این زندان نمی گیرد به خود
Ghazal 2643چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رودهمچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود
Ghazal 2644می کند یادش دل بیتاب و از خود می رودمی برد نام شراب ناب و از خود می رود
Ghazal 2647چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رودچون شوی سرگرم، تاب نخل ایمن می رود
Ghazal 2648در چمن چون حرف آن بالای موزون میرودسرو چون دزدان ز راه آب بیرون میرود