Ghazal 4919

هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4932

حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4935

ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4936

شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4947

اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4951

ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4959

شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4960

به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4978

شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4982

داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4984

دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4996

کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4998

به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5002

شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابشربود خواب مرا نرگسِ گران‌خوابش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5005

به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5008

که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5010

نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5021

الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5027

ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5028

نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5030

مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5031

نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5033

مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5035

فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5036

چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5037

گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5039

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5046

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5050

حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5051

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Saib TabriziGhazal2 min