Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش
Ghazal 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش
Ghazal 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش
Ghazal 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش
Ghazal 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش
Ghazal 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش
Ghazal 4959شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش
Ghazal 4960به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش
Ghazal 4978شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش
Ghazal 4982داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش
Ghazal 4984دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش
Ghazal 4996کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش
Ghazal 4998به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش
Ghazal 5002شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابشربود خواب مرا نرگسِ گرانخوابش
Ghazal 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !
Ghazal 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش
Ghazal 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش
Ghazal 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش
Ghazal 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش
Ghazal 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش
Ghazal 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش
Ghazal 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش
Ghazal 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش
Ghazal 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش
Ghazal 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش
Ghazal 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش
Ghazal 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Ghazal 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش
Ghazal 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Ghazal 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش