Ghazal 810

گمراه کند غفلت من راهبران راچون خواب، زمین گیر کند همسفران را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 813

تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 816

فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 821

کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 829

از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 831

بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 833

از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 834

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 836

برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 839

ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین راکه نقش راست نسازد سیاه روی نگین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 840

ز جوش عشق شود با قوام، شیره جان‌هاز عقل پا به رکاب سفر شوند روان‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 848

به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 880

در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 881

کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 897

بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلبدست بردار ز خود، دامن دلدار طلب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 902

سبکسری که اسیر هواست همچو حبابمیان بحر ز دریا جداست همچو حباب

Saib TabriziGhazal4 min
Ghazal 903

هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 912

آمد سحر به خانه من یار، بی حجابامروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 916

جای صدف بود ز گرانی زمین در آبباشد حباب از سبکی خوش نشین در آب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 926

هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواختدر کنار مرحمت، در آن جهان خواهد نواخت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 927

دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 936

هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 937

دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 943

خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 952

دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 962

من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 982

حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترستتنگنای شهر از دامان صحرا بهترست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 984

در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 996

نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1015

عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است

Saib TabriziGhazal1 min