Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است
Ghazal 1034عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است
Ghazal 1043هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است
Ghazal 1049در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است
Ghazal 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن استترک هستی ز انتظار نیستی وارستن است
Ghazal 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن استدر تجرد سوزنی همسنگ کوه آهن است
Ghazal 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن استدل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است
Ghazal 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن استبخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است
Ghazal 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن استپایکوبی زندگی را در ته پا کردن است
Ghazal 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است
Ghazal 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن استترک جمعیت دل خود را به سامان کردن است
Ghazal 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است
Ghazal 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است
Ghazal 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است
Ghazal 1138خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است
Ghazal 1139تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است
Ghazal 1191لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای استچون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازه ای است
Ghazal 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی استگل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است
Ghazal 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بسترشته جان بر زبان نشتر فصاد بست
Ghazal 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بستدل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست
Ghazal 1221تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشستدر بهشت از جوش دعوی چشمه کوثر نشست
Ghazal 1234توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هستاز تیمم دست باید شست هر جا آب هست
Ghazal 1235حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هستدر بساط گل ز شبنم دیده بیدار هست
Ghazal 1239شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیستموج این دریا لب ساحل نمی داند که چیست
Ghazal 1241دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیستدست خواب آلود، گل چیدن نمی داند که چیست
Ghazal 1248نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیستبخل در سرچشمه خورشید عالمتاب نیست
Ghazal 1250سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیستراه پیما را براقی چون دل بیتاب نیست
Ghazal 1268حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیستچهره خورشید را روشنگری در کار نیست
Ghazal 1269چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیستنرگس مخمور را میخانه ای در کار نیست
Ghazal 1276حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیستعکس را پای سفر ز آیینه تصویر نیست