Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چون قفس پر رخنه شد دیوار باغ از جوش گلبال مرغان غنچه گشت از تنگی آغوش گل
Ghazal 5236نیست امروزی چو شبنم عشق من باروی گلدر حریم بیضه خلوت داشتم با بوی گل
Ghazal 5237نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دلکه از سنگ ملامت می شود محکم اساس دل
Ghazal 5241مکش ای سلسله مورو به هم از زاری دلکه شب زلف بود زنده زبیداری دل
Ghazal 5243دل شبها مشو از دیده گریان غافلدر سیاهی مشو از چشمه حیوان غافل
Ghazal 5247گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسالیکی شده است لب بام و جویبار امسال
Ghazal 5257مشو چو بیخبران غافل از نظاره گلکه یک دو صبح بود شوخی ستاره گل
Ghazal 5258جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغولبه سبحه است سر و کار عامل معزول
Ghazal 5262چرخ است حلقه در دولتسرای دلعرش است پرده حرم کبریای دل
Ghazal 5263تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دلتا کی به سینه سنگ زنم ز آرزوی دل
Ghazal 5264آن کس که درد رابه دوا می کند بدلراه صواب رابه خطا می کند بدل
Ghazal 5265روزی که سوخت برق تجلی نقاب گلبلبل چگونه اب نشد از حجاب گل
Ghazal 5273ای از رخت هر خار را سامان بستان در بغلهر ذره را از داغ تو خورشید تابان در بغل
Ghazal 5275گر تشنه اسراری پیش آر شراب اولگر گنج همی خواهی می گرد خراب اول
Ghazal 5276عاشق صادق نمی دارد تمناهای خامتخم انجم در زمین صبح می سوزد تمام
Ghazal 5285روزگاری شد ز چشم اعتبار افتادهامچون نگاه آشنا از چشم یار افتادهام
Ghazal 5289بوالعجب مجموعهها از کف به حسرت دادهامحاصلِ عمرِ گرامی را به غارت دادهام
Ghazal 5290از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کردهامآسمانسیرم زمینِ خانه را گم کردهام
Ghazal 5294بیتن خاکی چو نام نیکمردان زندهامسالها شد این لباس عاریت را کندهام
Ghazal 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام
Ghazal 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام
Ghazal 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهامبیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Ghazal 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام
Ghazal 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام
Ghazal 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانهامجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانهام
Ghazal 5316مومنی را میکند آزاد از قید فرنگهرکه میسازد درین محفل ز خود بیگانهام
Ghazal 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانهامدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانهام
Ghazal 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام
Ghazal 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه اممی شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام
Ghazal 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام