Ghazal 632

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 636

بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TabriziGhazal2 min
Miscellaneous poem 639

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 642

از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ایبازای سرچشمه خورشید، طوفان کرده‌ای

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 644

با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 648

عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 649

بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 651

از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 653

رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 656

چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 661

ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 668

چنان که از نمک افزون شود جراحت‌هایکی هزار ز پرسش شود مصیبت‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 671

خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 672

تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 674

ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 676

برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 678

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 683

قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 684

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 685

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 692

ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 712

تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 721

می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 736

رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 801

گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 806

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 808

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را

Saib TabriziGhazal2 min