Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کجا دماغ تو گرم از شراب میگردد؟که می ز شرم نگاه تو آب میگردد
Ghazal 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را
Ghazal 347سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروانها را
Ghazal 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را
Miscellaneous poem 359غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد
Miscellaneous poem 362شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد
Ghazal 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را
Miscellaneous poem 369ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود
Miscellaneous poem 375ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند
Miscellaneous poem 376سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند
Ghazal 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را
Ghazal 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را
Miscellaneous poem 389(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)
Miscellaneous poem 392ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند
Miscellaneous poem 393تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟
Miscellaneous poem 394چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
Ghazal 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟
Ghazal 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را
Miscellaneous poem 408گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد
Miscellaneous poem 411هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید
Miscellaneous poem 413تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید
Ghazal 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را
Ghazal 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را
Ghazal 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را
Miscellaneous poem 430مردم ز حد خویش برون پا نهادهاندراه هزار تفرقه بر خود گشادهاند
Ghazal 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را
Ghazal 432تهی چشمان چه میدانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را
Ghazal 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را
Miscellaneous poem 443کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟یوسف نه عزیز است که در چاه گذارند
Miscellaneous poem 453ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد