Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Ghazal 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Ghazal 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا
Ghazal 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Miscellaneous poem 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Miscellaneous poem 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Ghazal 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Miscellaneous poem 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Miscellaneous poem 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Miscellaneous poem 170دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست
Ghazal 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Miscellaneous poem 178رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است
Ghazal 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Miscellaneous poem 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است
Miscellaneous poem 188تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد
Miscellaneous poem 191(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)
Miscellaneous poem 194بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زدشهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد
Ghazal 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Miscellaneous poem 198از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شدگوش را کردم گران، هر نغمه سیرآهنگ شد
Ghazal 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Miscellaneous poem 206زخم گستاخم لب تیغ شهادت میمکدشبنم من خون خورشید قیامت میمکد
Miscellaneous poem 209یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند
Ghazal 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را
Ghazal 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Miscellaneous poem 221می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند
Ghazal 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Miscellaneous poem 225کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد
Ghazal 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Miscellaneous poem 228خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد
Miscellaneous poem 230نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد